دراک

دراک نام کوهي است، تصادفي من در کنارش بزرگ شدم.. اينجا دست‌نوشته‌هاي نامربوطم را مي‌گذارم

بایگانیِ فوریه, 2011

برادر هم زبان مصري فريادش کن

www.reuters.com

اين روزها درگير مصرم. خيلي ها اين روزها درگير مصرند.

اخبارش نگرانمان مي کند پايمردي و ماندنشان در آن ميدان شادمان مي کند و خون دادنشان غمگينمان مي سازد.

نگراني هم هست، نگراني در بين خيلي از دوستانم وجود دارد از تبديل مصر به يک مصر راديکال اسلامي. تقصير هم ندارند مار گزيده‌اند ديگر.

من اما اميدوارم اميدوارم اين سي سال فاصله اين تفاوت زماني و مکاني، اين تفاوت آگاهي و اطلاع رساني دستاوردش نظامي دموکراتيک باشد. شواهد هم گاهي اين اميدواري را تاييد مي کند.

اميدوارم بدانيم و بدانند که نهال نازک آزادي را اگر موفق شوند که بکارند، صلح، دوستي، پرهيز از خشونت و گفتمان و تحمل يکديگر است که به ثمر مي نشاند.

اما چرا قلب ما اين روزها با مصر است، چرا انگار اين صداي ماست.

ما وارث قرن‌ها مبارزه‌ايم وارث قرن‌ها استبداد، قرن ها ظلم و زور. نمي دانم اين همدلي حاصل ناخود آگاه جمعي ماست يا برايمان خاطره تازه مي کند از يک سال پيشمان، از اميدمان و از هدفمان. شايد هم نه، که صداي آزادي خواهي، فرياد خشم از استبداد  در تمام جهان به يک بانگ و يک آواست، حتي يک زبان، زبان مشترک آزادي انسان …