کمرش سیاه شده است از ضربه ی کابل و باتوم تو، به جرم بودن در خیابان، به جرم درخواستش از تو برای رهائی نوجوانی که زیر ضرباتت ناله می کرده است. به همین سادگی…

به همین سادگی سیاه شده است…

می دانی، مي ترسم، مي ترسم از خشمم، از خشمي که با شنيدنش در صدايم و در گفتارم پديدار شد و همان روز آن را در دل شاگردانم انداختم و به نفرت فرو خورده‌شان از شما دامن زدم.

مي‌ترسم، چون مي‌دانم هر ضربه که مي‌زني هر سياهي و کبودي که بر جاي مي‌ماند قبل از آن که بر تن کسي از سرزمين من نقش بندد، اين سياهي قلب توست که افزون مي‌شود. خوب مي‌دانم هر ضربه‌تو به خشم و نفرت انباشته ملتي اضافه مي‌کند که صلح مي‌خواهد و جهان را جاي زيستن، جاي آسوده زيستن.

مي‌ترسم از اين خشم و نفرت انباشته‌اي که هر روز با ضربه‌هايت بزرگترش مي‌کني، نه براي تو که براي خودم، براي ملتي که تو هم از آني، از آن گفتار خشونت باري که ترويجش مي‌کني، که شروعش مي‌کني، بيمناکم.

اين را چندي قبل خطاب به سردارت نيز گفتم. بترس، بترس برادر من از تيرگي رو به فزون قلبت و از خشم و نفرتي که انباشته‌تر از قبل مي‌کني. بترس از اين که سرزمينت که بايد مکان صلح، برابري، برادري و زندگي باشد مکان نفرت و خشم باشد….

وقتی نیستم دلم پر می کشد مدام به هوایت.

وقتی دورم در حسرت دیدن یک دم رویت بی تابم.

کم رنگ و ساکت منم. اما مرا و تو را سر پر شوری است که هیچش اندیشه و توان باز ایستادن نیست.

من مست این تلاشم و شرمسار تلاشی که در توست.

این دوری یادم میندازد که چه بزرگی، که این زندگی چه بزرگ است. بزرگتر از همه تلاشی که من می‌کنم. و اين همه پويائي که در روح توست مرا به حرکت، به ساختن و به پيش رفتن رهنمون است.

آرام گير عزيز دل که ترس و تنهائي بسيار کوچکتر از توست. اين را من درست همچون عشقي که مي‌شناسم باور دارم

یادم باشد بنویسم یکبار از بازی ها که ما می کنیم و از زندگی که بازی می کنیم.

در میانه همه بازی ها که خود زندگیست، شراب بازی می کنیم. شراب در بر می کشیم از بلند آوازه ترین شراب جهان. می بوئیم و می چشیم و مزه مزه می کنیم و می نوشیم و به کام می ریزیم و به جان در بر می کشیم. می‌بردمان با خود به آن جا که خنده می‌‌آید چون همیشه که با همیم و همدیگر را به دوستی تا اوج آنجا که می شود رفت سر به سر می نهیم و من از تپلگی ها می‌گویم، تو از شیرازی بازی ها. من و تو به جان در بر می کشیم و آغوش باز می کنیم به همه حسی که در آن قرمز رنگ نهفته است – باید یکبار بگویمت که این حس از کجاست این حس باید از همه دهقانان بیاید که عشق می ریزند در پای مو به امید من و توئی که در جان در برکشیم و در جانمان درکشد …- به آن حس لبخند می زنیم و دوستی را بازی می کنیم. لبخند می زنی به نگاهی که گاه و بی گاه از نگاهت می دزدم و به یار می‌افکنم و با حل شدنم در شراب خون رنگ شیراز پرده ای از اخلاق عشیره‌ایم کنار می زنم و عشق را عریان می خواهم و عریان می نمایانم و من در پس پشت مردمکانت عشق می‌بینم با نگاه هائی که می‌بری از شراب و به یار می دوزی که همیشه از من بهتر بودی در بیان عشق در بيان آن چيز که بودي و هميشه بهتر بودي…

جامي ديگر و جامي ديگر. مي‌رويم باز به واکاويدن دوستي و به واکاويدن تو مي‌نشينم در عرياني مستي که هنوز تمام نشده‌اي که هنوز افسون‌ها داري در نگاه دوستانه‌ات. در همه آن بي آلايشي که تواي. و تو بايد گرفتار باشي در همه پيچيدگي که منم…

جامي ديگر و باز جامي ديگر و جامي ديگر…

کم دارد انگاري چيزي اين شراب امير جان، کم دارد، غرق شدن مي‌خواهم و اين شراب با همه آوازه‌اش کم دارد. انگار عمق کم دارد براي غرق شدنمان. نغمه‌اي بهشتي مي‌خواهد که توئي، که ساز توست و تو اين را خوب مي‌داني. جاري مي‌کني با آن پنجه‌هاي هنرمند بر ما و بر همه آن شراب خروارها ملودي مي‌ريزي و هر زخمه که مي‌زني چونان موجي مي بردم و مي‌بردمان به غرق شدن.

و من و تو خيس اشکيم و اين اشک را تنها من و تو مي‌فهميم. ما دوستي را بازي که نه، مشق مي‌کنيم و با نگاه به ياري که او نيز خيس اشک است عشق را مشق مي‌کنيم…

امروز به رسم پت و مت درون و به حکم تحریم صدا و سیما یک ساعت زود رسیدیم سر کار و دارم فکر می کنم این یک ساعت زودتر با این انرژی بسیار که الان در درونم می جوشد را باید به فال نیک گرفت و شروع کردن به انجام هر آنچه به عقب می انداختم و باید با تغییر فصل و شروع فصل پویائی و کار رخوت این چند وقت را انداخت دور و شروع کرد با انرژی به تلاش و فعالیت.

من که همه امیدم، همه امیدی که هر روز سوسویش بیشتر به خموشی می رود، خوب می دانم که بی‌امید مرده ام، که بی امید مرده ایم.

ملت بی امید ملت مصلوب است. صلب گونه‌اي که هيچش انديشه تغيير نيست که هيچش انگيزه حيات نيست. در هم مي تند و مي‌لولد و انگل وار به زندگي ادامه مي‌دهد.

مفري اگر بيابد لاجرم چنگ در او مي‌زند و مي‌گريزد و جدا مي‌گردد از ملتي که بود. نام و نشان و اميد در جاي ديگر مي‌جويد و در جاي ديگر مي‌جوشد و حل مي‌شود و ملتي ديگر مي‌شود.

اگر مفر نيابد و نخواهد آنگونه بيابد کلاهش را سفت مي‌چسبد و هيچش انديشه ديگر کلاهان و ديگر سران نيست که خود پرچمدار کندن از ديگري اگر نباشد ابائي از آنش نيز نيست.

اميد کار من است، رزم من است و پيکار من. مرا اميد بايد در همه حال و در همه مقال.

جهانیان بدانند من دارم به این رخوت پس از انتخاباتم، به این کار کم کردنم، به این فیس بوک و گودرگردی‌ام خاتمه میدهم و مثل بچه آدم مي‌چسبم به کار.

لطف کنيد رسالت عظيم مرا در اين موارد ادامه داده و بار سنگين مسئوليت را نگذاريد زمين بماند.

ارادتمند شما دراک کاري

جونم براتون بگه قضیه از این قراره که یک آگهی قد بیلبورد زدن توی بانک پاسارگادی که ما توش حساب داریم. که ای بابا چه نشسته‌ايد که بانک پاسارگاد کارت اعتباري مي‌دهد برويد هرچه دلتان مي‌خواهد بخريد بعد به ما پولش را با سودش بدهيد.

چقدر سود مي‌گيرد؟ 25٪

مي‌گويم شرايطش چيه؟

150٪ آن را مي گذاري حساب بلند مدت تا سقف ده ميليون بهت کارت اعتباري- بخوانيد وام- مي دهم برو حال کن.

مي‌گم مگه آخه آدم مغز خر خورده؟ فرض کن ده ميليون بخواهم، بايد 15 ميليون بگذارم با نرخ حداکثر 19٪ بعد از پول خودم برداري بهم ده ميليون بدهي با نرخ 25٪!!؟؟؟

يعني پول خودم را به خودم مي‌دهند 6٪ هم سود مي‌گيرند؟؟!!!!

جل الخالق. خب 5 ميليونش را مي‌گذارم و ده ميليون را نمي گذارم 6٪ هم جلويم که؟؟

به رئيس بانک مي‌گم هرکي خواست شماره منو بده هرچي خواست اينطوري بهش وام مي‌دهم!

گذاشتمش آنجا که همه را روزي مي گذارند.

آخرين نگاه و آخرين وداع. لايه‌اي خاک…

لايه اي خاک بر سالها بزرگ مردي. سال‌ها وجود بي پيرايه و بي تکبري که حضور بزرگش را نرم و نامحسوس شيرازه جمعي ساخته بود.

لايه‌اي خاک کشيدند بر سال‌ها تلاش و کار و پويائي. بر تفکر بزرگي که همواره با زمان زيست و با زمان انديشيد. …

بر آرامشي که نشان از اطميناني دروني مي‌داد.

خاک پاشيدند بر وجودي که همه عشق بود و عشق بود و عشق بود…

هان! که خاک را چه توان پوشاندن آن همه معرفت و عشق و بزرگيست؟ اين عشق همواره با ماست…

——————————————————————————–

پي نوشت: از همه دوستان عزيزي که اين روزها با حضورشان و با همراهيشان به ياريم برخاستند خصوصا آن يار ديرين- سولماز عزيز- و امير، -آن عزيز دور- با نوشته‌اي که اصلا من نبودم و همه لطف او بود، سپاسگزارم.

…در اندیشه مدرن (تجدد) انسان موجودي است خودخواه، متکبر و جاه طلب و داراي گرايش فطري به سوء استفاده از قدرت. از اين لحاظ متجددين معتقدند که نظام حکومتي را بايد طوري ترتيب داد که انسان‌هايي که در راس حکومت قرار مي‌گيرند، حتي الامکان نتوانند از قدرت سوءاستفاده کنند.

….بدون کنار نهادن جنبه تقدس از حاکم نمي‌توان از حکومت قانون سخن گفت…

دکتر موسي غني نژاد- تجدد طلبي و توسعه در ايران-نشر مرکز

آهاي جماعت آي کيو بيست!

محض رضاي خدا يک دور توي اين شهر بگرديد.

محض رضاي خدا يک دور توي سايت هاي فارسي بزنيد. ترا به خدا يک سر بزنيد حتي به دهات ايران، به شهرهاي کوچک و دور. بگرديد و ببينيد.

نه! اصلا يک نگاه به تقويمتان بکنيد. يک کم فکر کنيد به اين حجم اطلاعات و مراودات در اين عصري که ازانقلاب اطلاعات گذر نموده.

ببينيد چي نوشته؟ نوشته 2009 ،نوشته 1388. نوشته موبايلي هست، اينترنتي هست. فضاي مجازي اي گفتن. جهان يکي شده بابا جان، کوچک شده.

کجاي اين زمان به قاجار و صفويه مي‌خورد آخر لاکردارها؟ کجا آي کيو ايراني‌ها زير ده است آخر؟

اين ملت تحصيل کرده آره، به لطف بزرگترين اشتباه شما- دانشگاه آزاد- اين ملت سواد‌دار شده. اين ملت حاليش شده يک چيزهائي. اين ملت  دو دوتا چهارتائي سرش مي‌شود. کاريش هم نمي‌توانيد بکنيد.

زور داريد البته، مي‌بريد، مي‌زنيد، هدايت مي‌کنيد، رنگ مي‌کنيد و به عنوان رئيس غالب مي‌کنيد، باتوم و چماق و مسلسل دست هر مفوئي مي‌دهيد که بزند، که ببرد، که زبانم لال از آن کارها که کروبي گفته بکند. مي‌مانيد سر کار اصلا. بکنيد! بمانيد اصلا سر کار!

اما….

اما، ما را خر فرض نکنيد جان مادرتان. اين ملت، که ملت زمان قاجار نيست. براي آي کيو اش، براي درک‌اش و براي فهم‌اش اين قدر کم، ارزش قائل نشويد. اين ديگر چه گنديست زده‌ايد. براي اين دادگاه جان مادرتان از يک سري مشاور با آي کيو حداقل دو سه برابر خودتان، استفاده کنيد تا لااقل يک کم حتي به ماست مالي بيايد. يک کار نکنيد شک کنيم به خودمان، به ظاهرمان، که شبيه گاگول هاست مگر؟…

باشد… باشد… زمين صاف است و اصلا هم نمي‌گردد، مگر به اذن شما…

"قلی خان، دزد بود؛ خان نبود! لابد تو هم اسمشو شنفتی. وقتی سن و سال تو بود، به خودش گفت تا آخر عمرم ببینم میتونم تنهایی هزارتا قافله رو لخت کنم. با همین یه حرف با جونش وایساد و هزارتا قافله رو لخت کرد. آخر عمری پشت دستشو داغ زد و … به خودش گفت هزارتات تموم شد، حالا ببینم عرضه شو داری تنهایی یه قافله رو سالم برسونی مقصد؟ … نشد … نشد. نتونست و مشمول ذمه خودش شد … تقاص از این بدتر؟"**

در برهه‌هائي از زندگاني هر انساني قلي خان است. مي بايد عزم کند که بسازد و برود و تا کند و آن باشد که دلخواه اوست. و چه سخت است اگر آن انتخاب و آن عزم پس از عمري مشمول ذمگي خود باشد… سخت است انتهاي عمر ببيني نه قلي خان، که قلي دزدي…

قلي خان‌ام امروز؛ از آن جهت که به تطهير خويش برخواسته ام، به تطهير ذهن تا که نباشدم انتهاي عمر مشمول‌ذمگي خويشتن.

گام اول همان گام بود که چند سال پيشتر نيز خود را وسوسه انجامش ديده بودم اما توان و روش انجامش را ندانستم يا که به انجامش چو امروز اراده نکرده بودم. اما گام امروز گام اراده بود و انجام گامي که حرکتي عظيم در پي بايدش.

گام اول به سختي برداشته شد اما پس از آن نغمه زندگي بخشي از درونم جوشيد، نغمه اي پيانو وار که به قول نيماي بزرگ صداي مادرانه همه جهان را بازگو مي‌کند. نغمه اي که آرامشي خاص بخشنده بود.

بگذار بدانند همه و خود بدانم باز، من به تطهير خويش برخاسته‌ام.

———————————————————————-

*راجع به نوشته هاي سمبوليک خواهم نوشت.

**قسمتي از ديالوگ روزي روزگاري آنجا که قلي خان رو به دشتي بي انتها چپقش را زير گونه عصا مي کند و مي ميرد قبل از مرگش اين چند جمله را مي‌گويد.

بگذار همیشه بتابد، بگذار همه روز باشد.

وقتی آرامش شب جز هجوم کابوس و استرس و نگرانی نیست. بگذار همه روز باشد.

وقتی فکر شبانه جولانگاه همه نگرانی های عالم است. وقتی خواب عمیق و آرام بخش دورترین حس جهان است. می خواهمش که چه؟

وقتي توان برقراري اين آرامشش نيست. بگذار همیشه روز باشدش.

سرگردان، به هر سوی روان است. بالا، پائين، چپ و گاهي راست.

گاهي مي ايستد، زل مي‌زند، تند مي‌رود، کند مي‌شود، مي‌دود گاهي هم وزنش را مي‌کشد و با خود مي‌برد.

زير لب غر مي‌زند نق مي‌زند، مي‌خندد، اشک به چشم مياورد، قهقه مي‌زند. و باز مي‌رود.

ناگهان صوتي، نغمه‌اي شايد. مي‌ايستد. موهاي بدنش سيخ مي‌شود. آشنايي اين نغمه بي آنکه بشناسدش چهار ستون بدنش را مي‌لرزاند. چشم مي‌بندد و نغمه را نوش مي‌کند. چشم پر ز اشک مي‌گشايد. مکثي مي‌کند، مشتش را فشار مي‌دهد دندانش را نيز بر هم.

مي‌دود… به سوئي معلوم و مخالف…مي‌دود مصمم و با گام‌هائي استوار… مي‌دود

گاهی آدم دلش چیزهائی را می خواهد.

دلم امشب در نهایت اثرپذيرش از سوغات شيراز، ثبت اين لحظه را مي‌خواهد.

خوشحالم. اين لحظه خوشحالم از چيزهائي که ثبتش را آرزومندم حتي اگرش توان انتقال همه آن حس زيبا و چند گانه که در من است نباشد. ثبتش را آرزومندم.

خاک آشنا بوی آشنای عشق می‌داد بوی آشنای عشق به انسان، عشق به سرزمين و عشق به زندگي بوي آشناي خاک که شيرازه‌ي انسان است.

خاک آشنا با استعاره ها و نشانه‌هاي معمول فرمان آرا آنقدر آرام آرام و بي صدا بر ذهنت مي‌نشيند که وقتي فيلم تمام مي‌شود آهنگ پايانيش انگار آهنگ حرکات دروني ذهني توست.

در فيلم دنبال عشق مي‌گردي و ميابيش اما از عشق و هنر والاي انساني، عشق و هنر و روشنفکري درد کش، تلنگر کم مي‌بيني ولي پس از ديدن صحنه‌هاي سانسور شده فيلم مي‌فهمي که فرمان آرا چون هميشه به خوبي حرفش را زده و از اين وادي دور نگشته. راست مي‌گويد او که چشم فيلم را در آورده اند همه حرفهاي فيلم که کم هم نيستند در مقابل اين سکانس حذف شده پس زمينه‌اي بيش نيستند.

از اينجا به بعدش را بعد از ديدن فيلم بخوانيد:

فيلم پر است از نشانه قصه سردرگمي و سخيف فهميدن عشق در نسل گم گشته امروز و ساده انگاشتن آن است -آنجا که بابک مي‌گويد در شهر برايم عشق به آساني ميايد و مي‌رود- در مقابل نسل قبلي که عشقش را همچون خيلي خصوصيات ديگرش با قهرمان سازي افراطي و راديکال از عاشقي فراري داده و از دست داده. و اين عشق امروزي و ديروزي تنها با پيوند عقلاني و تلفيق با فهم عاشقي ديگري است که به عشق واقعي و به موفقيت منتج مي‌شود.

فيلم پر است از نشانه، دختري پاک و باکره از کسي در سالهاي ابري، آب مي‌خواهد که سمبل باران و بارش باشد اما آن را نگرفته مي‌رود يا بهتر است بگويم فرار مي کند.

مام نامدار نقاش از غار سفيد که نشانه طبيعت است انسان را ابتدا سپيد مي‌بيند و مي‌کشد اما آن انسان را در کشاکش جامعه و رفتارهايش به سياهي متمايل مي‌کند و در اوج سياه ديدن انسان از کنار تابلو "آي عشق چهرا آبيت پيدا نيست" مي‌گذرد و وارد مکاني مي‌شود که عشق کهنه تلنگر مي‌زند و بازگشت مي‌جويد- معشوق بازگشته است- پير زن مستخدم بعدش با هندوانه قرمز در مي آيد.

تابلو "آي عشق چهره آبيت پيدا نيست" بار ديگر در عصبانيت مام نامدار آن هنگام که درها و پنجره ها را قفل مي‌زند نمايان است. و خزيدن دوباره او را به خوي خشن و دور شدنش از عشق لطيف و انساني را نشان مي‌دهد.

کلام سانسور شده پير زن هنرمند در بيان عشق و لزوم تاييد چند باره عشاق و مرور پيوندشان و درماندن نظريه اش در مقابل بچه‌ي حاصل از عشق بسيار استادانه بسياري از باورها را به چالش مي‌کشد و نقش مسئوليت و تعهد را بالاتر از احساس مي نماياند.

نگاه انسان گرايانه و سرکش مام نامدار به زندگي و ظلم موجود، آن‌گاه که به مامور مي‌گويد هر کس فکر کنه عنصر نامطلوبه ديگه؟" يا مي‌گويد: " منظورتون از درگيري چيه دوست من در زندگيش چيزي جز قلم دست نگرفته بود" استادانه بيان شده و ناجوانمردانه سانسور شده است.

کشته شدن مامور پاک و درستکار برق در مقابل موج زنبورها، به مرگ صداقت در جامعه تلنگري مي‌زند.

مام نامدار در طول فيلم از انکار "قيامت شده" در برخورد با چوپان مجنون آرام آرام به آنجا مي رسد که خودش به استوار مي‌گويد براستي مثل اينکه قيامت شده…

از اين نمونه ها در فيلم بسيار است و فيلم استادانه و نقادانه روند و جرياني انساني- اجتماعي را جلو مي‌برد.

فيلم را از دست ندهيد…

بگذارید این وطن دوباره وطن شود
بگذارید دوباره همان رویایی شود که بود.
بگذارید پیشاهنگ دشت شود
و در آن جا که آزاد است منزلگاهی بجوید.
این وطن هرگز برای من وطن نبود.
بگذارید این وطن رویایی باشد که رویاپروران در رویای خویش داشته اند.
بگذارید سرزمین بزرگ و پرتوان عشق شود
سرزمینی که در آن، نه شاهان بتوانند بی اعتنایی نشان دهند نه ستمگران اسبابچینی کنند
تا هر انسانی را، آن که برتر از اوست از پا درآورد.
این وطن هرگز برای من وطن نبود.
آه، بگذارید سرزمین من سرزمینی شود که در آن، آزادی را با تاج گل ساخته گی وطن پرستی نمی آرایند.
اما فرصت و امکان واقعی برای همه کس هست، زنده گی آزاد است
و برابری در هوایی است که استنشاق می کنیم.
در این «سرزمین آزاده گان» برای من هرگز نه برابری در کار بوده است نه آزادی

لنگستون هیوز- ترجمه شاملو

یک وقت هائی هست که می خواهی تغییر کنی یا تغییر دهی. این دوران به دلایلی دوران فعلی من است. یک جورهائی از لحاظ رفتاری در حال آپدیت شدنم و در دوران گذار و کشاکش و جدل درونی بیرونی با خودم و طبیعتا با دیگرانم. به این دوران فشار عصبی فکری این روزهای پر از تردید و پر از تنش و پر از عصبانیتی که گاهی به مرز انفجار می رساندم و می خواهد تبدیلم کند به یک آنارشیست بی کله و بی مغز را هم اضافه کنید.

به همین دلیل همینجا رسما اعلام می کنم چنانچه رفتارم شما را متعجب کرد یا ناراحتتان کردم ببخشید مرا و بدانید در دوران خاصی از زندگی هستم و این تغییرات باید که بهترم کند. دوران پوست اندازی رفتاریست شاید. به هر حال واقعا از کسانی که این روزها ناراحتشان کرده ام یا می کنم خصوصا از آن دوست دیرین و همیشگی – همسرم- عذر خواهی می کنم.

از این به بعدش سخنیست با خودم بی مخاطب بیرونی:

باید که یادت باشد هر تغییری در هر رفتاری حتی اگر مبنای علمی کاملی داشته باشد تازه بعد از آنکه خوب فهمیدیش و خوب شناختیش و سوء تفاهم های معمول ناشی از جهلت را هم برطرف کرد باید با معیار همیشگی انسانیت و اخلاق بسنجیش. یادت نرود که انسانیت از همه چیر بالاتر و اولی تر است. هر روشی، هرچقدر هم که مبنای علمی داشت، اگر آن را مغایر با این اصل پذیرفته شده ات ديدي در دور انداختنش و در نپذيرفتنش ذره‌اي ترديد نکن. يادت باشد که تو همه چيز را عادت داري تحليل کني بينديشي درباره اش و خوب بشناسيش قبل از آن که به کارش بندي.

پي نوشت: آه امان از دست اين خوب فهميده نشدن.

چشمان بسته. دستان بسته و لبان بسته. طعم گس عطشی مداوم و حس نگاه نافذ خورشید که تا مغز استخوان را می سوزاند.

چشم می گشایم که همه کویر است و ماسه با لکه های کوچک سبز گوني عجیب سازگار و عجیب تحمل پذير. همه تحملند اينان که به تمامي کوير را بر مي‌تابند و به آغوش مي‌کشند و از خود شايد شرحي از زنجي به يادگار گذارند که بر اينان مي‌رود و شايد که هيچ بر ياد و يادگار نماند.

دست مي‌گشايم به لمس همه آن خشکي و عرياني که به نمک مي‌ماند و لکي بر يکرنگي خاک مي‌نماياند.

لب مي‌گشايم به تف کردن گرد و خاکي که در دهانم چپيدست يا چپانده‌اند. چه فرقي مي‌کند کنون؟

راه مي‌افتم. خورشيدي که از درون مي‌سوزاندم همراه من است و ياري اندر کس نيست در اين بيابان که کس تنها شايد سايه هجوم کرکسيست طماع و اميدوار که مرا انتظار مي‌کشد که نعشي باشم خس و خاشاک‌وار رها شده در اين پهناور بيابان. تمام شده و تنها نقطه اي باشم از براي خود به آن همه اميد و تلاش و آرزو که خود روزي بودم ، تنها يک نقطه که در کامم کشد و ديگر هيچ.

گون و گز که بيابان را همراهند هميشه، ناظرند و من بيابان را همراهم و سعيم نااميد وار به آبي و آبادي، که مرا بيابان نشايد و نبايد که لايق باشد. که مردنم را نيز هدف خواسته بودم از براي خلقي اشاره و اشارت و من اينجا تمام شدنم همان فناست که هميشه لرزه بر اندامم افکنيده در سر مستي و شور مستي.

چشم مي‌بندم. دست مي‌بندم و دهان باز همچنان به کام بر مي گيرم.

آفتاب است اين‌چنين نوازش گر که پس پشت مردمکانم را نوازشي مي‌دهد و صبح را نويد آمدن و من چشم مي‌گشايم به جنگلي که همه سبز است و همه چون من است به سعي و گام و عطش رفتن و نماندن که همه پويائيست و حس خواستن و به عرش رفتن و بردن.

و من اين ميانه را مي‌جويم که چه بود و شد.

مرا که دشنام عسس کلام بيدار باش بود و شتک خون پا عروسکي که هر شامگاه به آغوش مي‌کشيدم تا شايد خوابي که در آن از ضربه و دشنام و تهديد خبري نباشد. مرا که ويران همه باورهائي بودم که در آن انسان را آزادي و صلح باشد و درو کند آنچه خود مي‌کارد. اين گونه چشم گشودن بر صبحي چنان دلپذير که همه سبزي بيني و بوئي چگونه شد. و چگونه باورش کنم که خو کرده بودم به تف کردن خون دهاني که انتظار گشودن قفلش به گفتن ياوگاني از آن دست که مي‌خواستند مي‌رفت.

چشم مي بندم براي هضم همه آن همه سبزي و مي‌گشايم. وسط جمعي ايستاده ام که سبزي را آرمان کرده‌اند و سفير گلوله را به هيچ مي‌گيرند. جمعي که سکوت و دست وي کرده را سپر تيري به ناحق کرده اند که خس و خاشاک ناميده شدگان را سکوت نه بايسته دانند و نه منفعت طلبانه که مرا و مارا همه آشوب خواهند و نامند. غافل که ما ديگرگونه مردميم و ديگرگونه راهي برگزيده‌ايم که جز جنگلي به سبزي و طراوت آرامشمان نگيراند.

این بار با توام. آری بگذار با تو حرف بزنم. مستقیم مستقیم. بی شرم حضوری که همیشه در من است و به دور از همه حس بزرگی که در مواجه با تو و افکار و نظراتت در من یاد آور می‌شود و مرا حتی اگر کامل مخالفش باشم به سکوتی سخت و سنگین فرا می‌خواند و مي برد. بگذار بغض سنگین فروخورده ای که همیشه در من ماند بواسطه چند سال دوریت – آن بغض لعنتی را می گویم که پس از اين همه سال هنوز گاهي در مواجهه کلامي با تو راه گلويم را مي‌گيرد- بگذار اين بغض لعنتي را اين گونه با نوشتن کناري نهم و اين روزها که سخت محتاج درددل کردن، محتاج گفتن و فرياد زدن و ترکيدن و بغض ترکاندنم تو را مخاطب قرار دهم.

یادت هست؟ يادت هست آن هنگام که از نبردي که هميشه با من است و با ملتم، از نبردي و زخمي که بر من و ملتي به بزرگي پهناور ايراني و به قدمت تاريخي که بر ما گذشتست، چه زود هنگام خسته و درمانده و گريزان بودم. يادت هست؟ زندگي را سر يافتن از نو داشتم، به سعي ديگر، به فرهنگي ديگر، مردماني، تاريخي و سرزميني ديگر.

بايد يادت باشد مرا خواندي به مهر ورزيدن به سرزمينم به کمر بستن به ساخت آنچه از براي من است. آوازم دادي به صبر و ايستادگي و استقامت به خواستن، ايستادن و گرفتن آنچه مال من است و آنگونه که بايد باشد. آموختي مرا بسازمش به راهي ديگر و به سعي ديگر. تلاش کردي يادم دهي از انتهاي تجربه‌ات گام بردارم نه از ابتدا تجربه‌اش کنم. يادت هست گفتي حاصل صد سال ايستادگي و مبارزه را اکنون در دستانم دارم و آن قدرت بزرگ نه گفتن مردميست که در دوم خرداد جاري شد. يادت هست آن همه اميد که جاري شد و جارو شد اندکي بعدتر.

يادت هست بيزار بودم از مردمانم؟ آن ها را منفعت طلباني احساسي مي‌خواندم که جو مي‌گيردشان مخشان را تعطيل مي‌کنند و از اساس متلاشي مي‌کنند. يا مي‌آيند سرخورده مي‌شوند و قهر مي‌کنند. يادت هست شعارت را؟ بخوان و بدان، بياموز و بياموزان. گفتي: ملتي که عالم شد جاهل نمي‌شود. مردمي که دانست، مي‌سازد سرزمينش را. خرافات را به دور مي‌ريزد ،مردمي که علم را آموخت و دانست. ندايم دادي به دوست داشتن مردمم که همه از منند و چون منند. گفتي بياب انسان‌هاي دور از هم را، دوست بساز و سرزمين شو. گفتي ملت شو، ايران شو.

يادت هست؟…

و من امروز اينجايم هنوز ميان ماندن و رفتن و هنوز ميان دوست داشتن و متنفر بودن. هنوز معلقم در ميان خيلي چيزها. اما بر من گذشت و مي‌گذرد هنوز ظلمي که بر ملتي گذشت و مي‌گذرد. بر ما گذشت رنگ قرمز خون. بر ما گذشت هژده تير و سي خرداد. برما گذشت طعم تلخ دردي که نه از ضربه باطوم که از خرد شدن ديدن برادري بود که همچنان مي‌تواند مخش را تعطيل کند و باطومش را بالا ببرد. که از همه ايراني بودنش نه غيرت بلند نکردن دست و باطومش بر روي خواهران سرزمينش در او مانده و نه جوانمردي حمله نکردن گله وار به درمانده برادري که بر زمين نقش است و در خون مي‌غلطد. درد کشيديم نه از گلوله که از تکرار مدام اين واژه که خون ندا و نداها بيهوده ريخت آيا و کجا رفت و در آن من و ما چقدر مقصريم؟

مي‌داني، شايد چون وارث غروري عشيره‌ايم از همان موضع بالا که بعضا در من است شاگردان کلاسم را گاهي مي‌رانم به چوب نصيحتي که چرا چنينيد و چنانيد و چرا اين نمي‌کنيد و آن مي‌کنيد. مي‌گويم برايشان از همه آنچه که روزي تو فرمان دادي بياموزم و من يافتم و آموختم و انديشيدم. اما اين نقاب سخت غرورم را از روي همه آنچه که آموختنيست گاهي نمي‌توانم کنار نهم. سي سال فکر کردم بيشتر از مردمي مي‌فهمم که قصد ترکشان را داشتم. اما حالا مي‌بينم همان مردم همان بچه‌هاي کلاسم چقدر از من جلوترند. چقدر با شهامت تر و شجاعترند که سينه‌شان سپر گلوله است اين روزها.

با همان غرور و خيلي اتفاقي بزرگ مردي را ديدم که اين روزها همچون اساطير ايراني ايستاده‌است، به پايمردي. به ملاطفتي نامردانه بر او تاختم و او با بزرگ منشي تمام سکوت و گوش شنوايش را نثارم ساخت. و من امروز بارها آرزو مي‌کنم ببينم و بر دستانش بوسه زنم. او امروز براي من و ما اسطوره گمشده‌ايست که ملتي بي رستم با گم کردنش عاشق هر جومونگ نامردي مي‌شد. او امروز نماد بغض فرو خورده ملتيست که نه بر انداز است، نه ياغي و نه آشوب طلب. ملتي که بزرگيش جهان را به حيرت مي‌برد و شوکه مي‌سازد.

اين را برايت نوشتم تا بداني هنوز ايستاده‌ام، خسته هستم اما از پاي نيفتاده‌ام. نوشتم تا بداني هنوز مي‌دانم بايد دوست بدارم و بياموزم و بياموزانم. بايد بسازم و جلو روم. هنوز مي‌دانم به پايمردي و پيکار مداوم است که ملتي به حقش و به سرزمينش مي‌رسد.

اين را برايت نوشتم تا بداني هنوز اين‌جا سرزمين من است هنوز اين ها مردم منند و ملتي که بيش از پيش دوستشان مي‌دارم و مي‌شناسمشان. بدان بارها و بارها از اين که مرا به ايراني بودن رهنمون ساختي شاکرم.

گفتی که:
«باد، مُرده‌ست!
از جای برنکنده یکی سقفِ راز پوش
بر آسیابِ خون،
نشکسته در به قلعه بی‌داد،
بر خاک نفکنیده یکی کاخ
باژگون.
مُرده‌ست باد!»

گفتی:
«بر تیزه‌های کوه
با پیکرش، فرو شده در خون،
افسرده است باد!»

تو بارها و بارها
با زنده‌گی‌ت
شرم‌ساری
از مرده‌گان کشیده‌ای.
(این را، من
همچون تبی
دُرُست
همچون تبی که خون به رگ‌ام خشک می‌کند
احساس کرده‌ام.)

وقتی که بی‌امید و پریشان
گفتی:
«مُرده‌ست باد!
بر تیزه‌های کوه
با پیکر کشیده به خون‌اش
افسرده است باد!»

آنان که سهم‌شان را از باد
با دوستاق‌بان معاوضه کردند
در دخمه‌های تسمه و زرداب،
گفتند در جواب تو، با کبرِ دردِشان:
«زنده است باد!
تازَنده است باد!
توفانِ آخرین را
در کارگاهِ فکرتِ رعدْاندیش
ترمیم می‌کند،
کبرِ کثیفِ کوهِ غلط را
بر خاک افکنیدن
تعلیم می‌کند.»

(آنان
ایمان‌شان
ملاطی
از خون و پاره‌سنگ و عقاب است.)

گفتند:
«باد زنده است،
بیدارِ کارِ خویش
هشیارِ کارِ خویش!»

گفتی:
«نه! مُرده
باد!
زخمی عظیم مُهلک
از کوه خورده
باد!»

تو بارها و بارها
با زنده‌گی‌ت شرم‌ساری
از مُردگان کشیده‌ای،
این را من
همچون تبی که خون به رگ‌ام خشک می‌کند
احساس کرده‌ام.

اینجا وطن من است، همانگونه که وطن توست.

اينجا سرزمين ما است، همان طور که سرزمين توست.

اين خاک ما همه است، همانگونه که خاک توست.

اين جا تکه اي از جان ما ملت است، هانگونه که مال توست.

ما بيشمار مردميم و تو، تويي.

اين را نوشتم که يادت باشد و يادم باشد و يادمان باشد نيز.

پرچمم را ميگيرم و مي گيريم و مي گيريم، گيرم به راهي ديگر و به سعي ديگر.

به همسرم که اين روزها سخت نگران آينده ايران است

ما پیروزیم چون می خواهیم.

چون به پاکی و صداقت و دوستی وفاداریم.

ما پیروزیم چون جهان را مبهوت موج سبزمان ساخته ایم. مبهوت آن همه دوستی و لبخند که در آن موج عظیم نشان دادیم

ما پیروزیم چرا که یکرنگی را مشق کردیم و فریاد زدیم.

چون دروغ و مردم فریبی خونمان را به جوش آورد و قلبمان را فشرد.

پیروزیم به خاطر همه آن علامات وی که با دستانمان نثار یکدگر کردیم.

به خاطر همه آن انرژی مثبتی که بی دریغانه به یکدیگر بخشیدیم.

پیروزیم چون به صداقت و پاکی لبخند زدیم و به دروغ و ریا نه گفتیم.

پیروز مردمانیم ما، که دیدیم ودانستیم این درد، درد مشترک است و در اين حس تنها جزيرگاني دور از هم نيستيم.

پیروز مائیم که وطنمان را عاشقانه خواستیم و عاشقانه به پاک کردنش برخواستیم.

بگذارش هر چه می خواهد رخ نماید ما را نتیجه این عاشقیست. پیروزیمان مبارک

در ميانه اين روزهاي معلق معلقيم.

باور ما باور به آب است و به پاکي. باور به انسانيت است و صداقت.

مدتهاست صداقت رخت بر بسته و دروغ، غلو و بزرگ نمائي. سپيد نمائي و سياه نمائي حاکم بر جامعه و خصوصا بر سياست ماست.

ما نيز که مردمانيم و جهان سپيد سپيد مي‌خواهيم و براي همه ميخواهيم در اين ميانه بلوا اسير‌مردمانيم و درماندگاني که اول از همه با خويش به جنگند و درگير، که چرا اينگونه؟ و چه بايد ديد و کرد و ساخت. و يا چگونه بايد گريخت و رفت و اميد در جاي ديگر بايد که ساخت.

ما همه کمابيش اسير اين تعليقيم و در ميانه اين همه هجمه که بر خويش روان مي‌کنيم، گرفتاريم، که جهان را همچون آرمانمان سپيد مي‌خواهيم و بي آلايش.

و جهان چنان سپيد نيست! و سياه هم نيست! که هنوز بسيارند مردم که پاک مي‌پندارند و مي‌ گويند و مي‌کردارند.

و ما اول از همه با خويشتن به جنگيم چرا که مي‌دانيم چه سپيدي مي‌خواهيم و چرا مي‌خواهيم اما نمي‌دانيم چگونه بخواهيم و از کدام يک از بتان دست ساخته‌مان بخواهيم.

قهار بت سازانيم که همه ايدولوژي و مرامنامه و مشق نامه از بالا مي‌خواهيم و قهار قهرمان پرورانيم که نجات نامه و منجي همه از قهرمانانمان مي‌خواهيم و از درون هيچ نمي‌جوشد به تفکر و سعي و پايمردي.

نفهميديم که خواستن را به توانستن رساندن به پايمردي است به علم است و روش و تلاش. که آرمان را تلاش مي‌خواهد و سکوت و قهر را تنها دستاورد؛ حسرت است و افسردگي و ياس.

بايد که بدانيم جهان، روش و دستاورد همه و همه نسبيست و خاکستري. جهان، جهان خاکستري‌هاست نه به آن سپيدي که ما مي‌خواهيم و نه آن سياهي که گاهي مي نمايد.

و خاکستري اگر رنگ ميانه سياه تا رسيدن به سپيد باشد رنگ روش است و پويائي. پس خاکستري زيباترين رنگ جهان است.

این خلیج، همیشه، فارس است…

به یاهو مسنجر این جا قیل تر زده است. در کجا به سر می بریم و نگاهمان به تکنولوژی و به مردممان چقدر نگاه بد و توام با شک و بدبینی و فضولی و قيم مابانه اي است.

ای، دریغا ایران که ویران شود…

دلم تنگ شده بود واسه اين سريال هيجان انگيز Prison Break و خبر داغ اینکه اپیزود جدید اين سریال چهار روز دیگر يعني April 24پخش مي‌شود.

اسم اين اپيزود  .Vs است و فکرکنم مثل اين ادامه لاست ما را هر هفته سر کار بگذارد.

آی آسمون

ای زمین

خونه دار آی بچه دار

جهانیان بدانندکه

سریال خونمان پائین آمده

با همه گرفتاریمان heroes را شروع می کنیم.

باشد که خداوند رحم کند و به خیر بگذراند.

آمین

به کویر دلبسته ام .

کویر همان قدر متعلق به من است و همانقدر از خودم میدانمش که دریا را میدانم که جنگل را نمی دانم یا برف را، یا گردنه سرد برفی را. کوير برايم از جنس درياست.

چرايش را نمي‌دانم، شايد خوب که غرق کوير مي‌شوم مي بينم کویر همان من است به نوعی و به بیانی دیگر.

به همان خشکي که گاهي منم و به همان خشونت و سختي که در من است. منم که با خود در جنگم تا که در تکه‌اي از اين کوير علفي برويانم يا نخلي که باري دهم ديگران را. به جنگي که با خويشتن مي‌کنم به حفر قناتي که نغمه زندگي سر دهم و حرف از زندگي زنم و از يک نواختي و خشکي کويرم که همه فرمول است ومدار و مشخصه برکنم.

اما کوير چون من نيست يا من چون کوير نيستم که اول از همه از آن همه آرامش که در اوست بي‌بهره‌ام. به هزار دليل و به هزار زيرا من پر از شورم. همچنین پر از سرگشتگي و گمگشتگی در خویشتن.

من نه به زلالي و پاکي آسمانش هستم نه حتي به گرمي و صداقت زمينش.

در مقابل آن همه عظمت و شکوه خسي بيش نيستم.

وسط دریائی نا متناهیم آن میانه آرامش بخش که جز سکوت نمی یابی و جز عظمت و آرامشش هیج نمی بینی. به ناگاه موجي، موجي به بلنداي برجي. موجي که توان بر هم زدن همه چيزش هست. موجي آنچنان که توانش راه انداختن سونامي بايد باشد. تو موج را مي گذراني بي هيچ دغدغه‌اي و بي هيچ سختي. آرامشت را اما، عاقبت همه ساحل نشينان مي‌ربايد، که عزيزاني در ميان همه آنان گذاشته‌اي. کرال است که نفست را به شماره مي‌اندازت و تو تا نرسي به ساحل دست بر نمي‌داري. بي‌خيال همه موج ها که در پس سر است کرال را مي‌راني و تنها به آرامشي مي‌انديشي که از عزيزترينت سلب شده است.

 تو همه تلاشي که برگردانيش…

یخ آب می شود در روح من
در اندیشه هایم
بهار حضور توست
بودن توست

محمد خاتمی! خبر وارد شدنت به انتخابات آینده و تصمیمت – تصميمي که چند وقت بود با کنجکاوي و بي صبري بسيار دنبال مي‌کردم- مرا برد به روزهائي که تازه داشتم جواني را تجربه مي‌کردم و آموختن را به شيوه‌اي ديگر دنبال مي‌کردم . مرا برد به روزهائي که خبر گفتمان مطبوعاتيت با مخالفان نگاهت به آزادي، و به ارشاد در وزارت ارشاد را دنبال مي‌کردم و به خودم مي‌گفتم اين سيد با ديگران فرقي اساسي دارد و آن، نگاه درست و به‌روزش به جامعه، دنيا و آزاديست. آن روزها که تغييرات اساسي در فرهنگ نه به سرعت، اما ديده ميشد و مخالفانت – همان‌ها که بعدها بت فرهنگ و سمبل هنرمندان متعهد مطبوعات رسمي و حاکميتي شدند – همان تغييرات اندک را بر نتافتند و به نگاهت به آزادي آنچنان تاختند که تو را از وزارت ارشاد به گوشه نشيني در کتابخانه ملي روان ساخت.

خيالم پرواز کرد به روزهائي که عکست، زينت بخش ويژه نامه سلام شد و انديشه‌هايت، در غالب مصاحبه، متون داخل آن. و من بارها و بارها خواندمش، زير حرفهايت، همان‌ها که هر کدام پشتش کوهي از تفکر ديده مي‌شد خط کشيدم و ساعت‌ها با بابا به صحبت درباره‌اش پرداختم. همان روزها که عکست بر در و ديوار توسط مردمي که نه گفتن مي‌خواست بر روي عکس کانديداي حاکميتي نقش مي‌بست، با کمترين اميد به موفق شدنت و موفق شدنمان. با شکاکانه ترين نگاه‌ها، از همان نگاه بي اميد ملتمان به سياست و حاکمانش، که آيا اجازه ميدهند خواست ملت بر مسند رياست جمهور نشيند؟؟!!

رفتم به روزهائي که شيريني خواست ملي را مزه مزه مي‌کرديم و در ابتداي آموختن، حرفهايت ما را مجبور مي‌کردن به خواندن، به ياد گرفتن، به دنبال کردن دانش تا حرفهايت را بفهميم تا بدانيم کجاي جهانيم و از جهان و از آينده چه مي‌خواهيم و من يادم ميايد آن روزها که پيش دانشگاهي را شروع کردم و محسوس مي‌ديدم که هم نسلانم،نسلي که در مدارس استبداد زده تحصيل کرده، خط کش و شلنگ ناظم بالاي سرش بوده، موهايش را با شماره چهار تراشيده و زشتي آن را در آينه بارها به خودش قبولانده و با کلاه لبه فلزي و اين رنگ و آن رنگ سعي در مخفي نگاه‌داشتنش داشته، عکس بازيکنان فوتبال همراه داشتن برايش قاچاق بوده و قبول نکردن شعار چوب معلم گله… گناه کبيره، نسلي که در بعضي مواقع و مکان‌ها مي‌پذيرفته که خود سانسوري کند که آن طور که رسمي است و بايد سخن بگويد،  به سادگي بر خلاف عقيده‌اش انشا بنويسد و در بسياري مواقع آنارشي‌گري را ناخودآگاه بر مي‌گزيده، در زير لباسش فيلم بتاماکس و وي‌اچ‌اس قايم مي‌کرده، با اکليل و سرنج نارنجک دست ساز مي‌ساخته و از طبقه دوم مدرسه به حياط پرتاب مي‌کرده، نسلي که ناراحتي تحصيل در مدرسه‌اي پر از زور پر از انجام اعمالي بر خلاف خواسته‌اش و ندانستن دليل‌ها را بر سر بيچاره‌ترين و مظلوم‌ترين دبيرهايش خالي کرده… ادبيات اين نسل تغيير کرده، پرسشگر است، چرا و دليل مي‌خواهد، حقوقش را بهتر مي‌شناسد و مي‌خواهد، مذاکره کننده و بحث راه‌انداز شده، به حاکمان مدرسه نماينده واقعي‌اش را تحميل مي‌کند و از ناظمي که تن به برخورد فيزيکي داده شکايت به بالاتر مي‌برد….

به ياد روزهاي پرشوري افتادم، که گفتي از مرگ سخن نگوئيد و از زندگي بگوئيد، مخالف خود را با زنده باد بدرقه کردي و ما ديديم راهي که مي‌رويم به ترکستان است و اگر ادامه بدهيم، اگر اين دو جمله‌ات را ياد نگيريم، نفهميم و به کار نبنديم زندگي را با حمل تنفر باخته‌ايم. اگر لبخند نزنيم و نبخشيم، اگر مخالف عقيده‌مان را تحمل نکنيم، اگر احترام نگذاريم به هر آنچه بر خلاف تفکر و نظرمان است، عمري را باخته‌ايم. اين بود که تفکر و گفتمان غالبمان را سعي کرديم عوض کنيم و در جواب کسي که ما را به تندي راند که شما نسل بي‌بخار امروزي هيچ نداريد و من از نسليم که اگر حرفم را اينجا در دانشگاه گوش نمي‌کردند همه شيشه‌هايش را خورد مي‌کردم، سينه ستبر کرديم و گفتيم نسل امروز نسل خراب‌کننده نيست، نسل سازنده‌است. ما با لبخند با پافشاري از راه اصولي و قانونيش با ساختن و غر نزدن جلو مي‌رويم…

محمد خاتمي! با ارائه گزارشت به مردم با ادبيات جديدي که وارد فضاي سياسي- اجتماعي جامعه کردي با واگذاردن حق انتخاب به مردمي که بايد خود انتخاب کنند، يادمان دادي که نبايد به خيلي چيزها و خيلي کس ها سر تعظيم فرو آورد. و ادبيات قيم مآبانه را با ادبيات مردمسالارانه جايگزين کردي.

قهرمانت پرورانديم، ندايمان دادي، داد بر سرمان کشيدي که دوره قهرمان‌ پروري گذشتست! از قهرمان کاري بر نمي‌ايد. در کش و قوس سنت و فرهنگمان نفهميديمت و به راهت نرفتيم. چشم به قهرمانيت دوختيم و منتظر که از آستينت براي حل مشکلاتي که نه چون سنگ، همچون صخره جلويت انداختند راه‌حلي درآوري. دريغ که راه حل، ما بوديم و نفهميديم. راه حل، پا فشاري بر خواستمان بود و ما قهر کرديم.

بگذريم سيد جان نسل قهر قهروئي بوديم و تو رئيس جمهور خيلي خوبي نبودي خودت هم ته دلت بايد بداني. فرهيخته‌تر از يک رئيس جمهور بودي و از کيسه خواست ملت به علت بزرگ منشي و فروتني خودت کم خرج نکردي.

ولي گناه ما که نفهميديم حاصل حداقل صد سال پس از مشروطه در اين يک راءيي است که به قهر از کفش ميدهيم. گناه ما، که چشم به بيگانه جنگ‌افروز دوختيم و گوش به لب ميبدي‌ها و لوس آنجلش نشين‌ها، بسيار بيش از توست. به جرم فرصت سوزي رانديمت، در حالي که خود نه تنها فرصت که دستاورد و اميد سوزانديم.

ما ملتي که مي‌دانيم چه نمي‌خواهيم، ملت منتقد ناراضي‌، نمي‌دانيم چه مي‌خواهيم و چگونه بايد بخواهيم. ملتي که همه چيز را سياه وسفيد مي‌بينيم و سپيد و فوري مي‌خواهيم. ملتي که خاکستري را باور و قبول نداريم، گناهمان کمتر از تو نبود که بسيار بيش از تو بود.

محمد جان! به سهم خودم و به سهم يک رائي که به تو ميدهم از تو نه سرزمين آرماني و آباد و آزاد مي‌خواهم و نه رياست جمهوري حلال همه مشکلاتم فقط به من، به نسلم و به ملتم، شور، نشاط، اميد و خواستن را برگردان همه گام‌هاي بعدش با خودمان…

از مرکز شهر ميايم. توي تاکسي کنار پنجره نشسته‌ام و به مردم خسته‌اي نگاه مي‌کنم که از يک روز کار بر مي‌گردند. خستکي شيرين کار، شيريني برگشتن به خانه و پيش خانواده بعد از يک روز کار و تلاش، در چهره هيچکس ديده نمي‌شود. همه خموده، همه افسرده، شکسته …

به ديوارها نگاه مي‌کنم: “سي امين سال انقلاب مبارک” جاي جاي شهر ديده مي‌شود.

در مترو به چهره‌هاي خسته و بي خيال اطراف شده، يا عصبي و پرخاشجو نگاه مي‌کنم. اين مردم همان ملتند؟ همان ها که سي سال پيش با آن عظمت به پا خواستند. اينان کجايشان شبيه ملتيست که خروشش مي‌خواست بساط ظلم برچيند و سفره آزادي بگسترد؟؟

کو آن‌همه نشاط؟ کو آن همه جوانمردي، از خود گذشتگي، شور؟ کو آن همه اميد؟؟

ميان اين مردم با آن ملت اگر نگوئيم بيشتر، سي سال فاصله هست سي سال پر حادثه…

این داستان عین واقعیت است

داستان کلاهبرداری که از ما شد را دیگر خواجه حافظ هم به تفضیل می داند.

پس از کلاهبرداری در تیر ماه هشتاد و شش پرونده را تشکيل دادم و ابتدا با شاکيان ديگر يک پرونده با چندين شاکي تشکيل شد پس از فرستادن ما به کلانتري به جز من و يکي ديگر بقيه شاکيان را به دليل واقع شدن وقوع جرم در مکان ديگري به دادسراهاي ناحيه‌هاي ديگري فرستادند. ما را پس از تکميل پرونده به دادسرا برگرداندند. قاضي يک ابتدا پرونده را بررسي کرد و در طي يک پروسه يک ماهه چند بار از ما بازپرسي کرد و همان نوشته‌هايي که در کلانتري و مراحل قبلي نوشته بوديم مجددا نوشتيم. پس از حدود يک ماه بعد که خبري نشد، مراجعه کرديم. پرونده نبود! به همين سادگي. پس از پي گيري بسيار سر خورده بود رفته بود زير ميز قاضي. گم شده، پيدا شد!

بعد از آن ديديم نامه اي آمد که پرونده به دستور قاضي يک که آن را کلاهبرداري تشخيص نداده مختومه شده. اعتراض کرديم به دادگاه تجديد نظر رفت ادله ارائه کرديم که اي بابا اگر اين کلاهبرداري نيست پس چيست؟

دادگاه تجديد نظر گفت کلاهبرداريست. آن را برگرداند به همان شعبه و گفت کلاهبرداريست و پيگيري شود.

بعد از چند وقت با پيگيري وکيل ما حکم جلب سيار صادر شد، به مدت يک هفته، که آقا با مامور برو بگيرش!

گفتيم اگر مي‌دانستيم کجاست، که کلاهبردار نبود.

پس از اصرار بسيار وکيل ما پرونده به آگاهي فرستاده شد. رفتيم آگاهي مرکز. ارجاعمان داد به شعبه‌اي ديگر در قسمتي ديگر از تهران. رفتيم. پس از رفت و آمد و برو و بيا رابطي با کلاهبرداران را پيدا کرديم . پرونده با متهمش به دادسرا ارجاع شد- بماند که چند بار بين دادسرا و آگاهي در اين بين پرونده پاس کاري شد-

ديديم اي بابا قاضي عوض شده و قاضي 2 آمده در همان شعبه. قاضي جديد با دقت بسيار به توضيحات ما درباره پرونده گوش داد و اصلا به اينکه پرونده را بخواند اعتماد نکرد!!

براي متهم قرار صادر کرد و با گذاشتن سند آزاد شد که اصلي‌ها را معرفي کند.

بعد از چند وقت که خبري نشد رفتيم سراغ دادسرا و ديديم اي بابا که قاضي 3 آمده سر کار و به همان دلايل قاضي يک پرونده را مختومه کرده و اصلا به خودش زحمت نداده چند برگ پائين تر پرونده را ببيند که دادگاه تجديد نظر يک بار دلايل را ديده و کافي دانسته و اين بابا کلاهبردار است به اين دليل و آن دليل. دوباره اعتراض زده‌ايم و دوباره رفته تجديد نظر و دوباره برگشته….

اين قصه تا کجا برود الله اعلم…

آدم مي‌رود دادگاه‌ها را مي بيند هوس کلاهبرداري به سرش مي‌زند کسي کاري ندارد به مولا…

اطاله دادرسي يعني بهشت کلاهبرداران…

نه به خاطر آفتاب،

نه به خاطر حماسه،

به خاطر سايه‌ی بام کوچک‌اش

به خاطر ترانه‌ای کوچک‌تر از دست‌های تو

نه به خاطر جنگل‌ها، نه به خاطر دريا،

به خاطر يک برگ، به خاطر يک قطره،

روشن‌تر از چشم‌های تو

نه به خاطر ديوارها، به خاطر يک چپر

نه به خاطر همه‌ی انسان‌ها

به خاطر نوزاد دشمن‌اش شايد؛

نه به خاطر دنيا،

به خاطر خانه‌ی تو

به خاطر يقين کوچک‌ات،

که انسان دنيايی ست؛

به خاطر آرزوی يک لحظه‌ی من

که پيش تو باشم،

به خاطر دست‌های کوچک‌ات

در دست‌های بزرگ من،

و لب‌های بزرگ من

بر گونه‌های بی‌گناه تو،

به خاطر پرستويی در باد

هنگامی که تو هلهله می‌کنی،

به خاطر شبنمی بر برگ

هنگامی که تو خفته‌ای،

به خاطر يک لبخند

هنگامی که مرا در کنار خود ببينی،

به خاطر يک سرود

به خاطر يک قصه

در سردترين ِ شب‌ها،

تاريک‌ترين ِ شب‌ها.

به خاطر عروسک‌های تو

نه به خاطر انسان‌های بزرگ،

به خاطر سنگ‌فرشی که مرا به تو می‌رساند

نه به خاطر شاه‌راه‌های دوردست،

به خاطر ناودان

هنگامی که می‌بارد،

به خاطر کندوها و زنبورهای کوچک

به خاطر جار بلند ابر

در آسمان بزرگ آرام

به خاطر تو

به خاطر هر چيز کوچک و

هر چيز پاک

به خاک افتادند،

به ياد آر،

عموهایت را می‌گويم…

تا اطلاع ثانوی به شدت مورد حمایت می باشد:

این جوان شاداب و فتوژنيک و بامزه  نوک حمله مطبوعات آزاد انديش و عدالت طلب است و اين روزها خودش و برنامه‌اش مورد هجوم و حمله پاچه‌خواران و لمپن پروران.

داستان اين روزهاي برنامه نود، داستان تقابل دولت است با مطبوعات و آزاد انديشان، دولتي که با واقعيات مشکل دارد و بايد همه چيز را با نقاب پوسيده و مسخره‌ي: “همه چيز روبه راه است” و “عالي است” و “هيچ مشکلي نيست” و “ما از همه سريم و بر همه برتري داريم” و “چنينيم و چنانيم” نشان دهد. دولتي که با بلدوزر و عوض کردن خاک و نشاندن درخت مي‌خواهد به جنگ واقعيتي رود که لا اقل چند هزار خون سرخ سنديت دارد.

واقعيت را نشان بدهي يا ندهي فردوسي پوري باشد يا نباشد واقعيت هست و هيچ کاري‌اش هم نمي‌توان کرد. خاک نو و درخت مصلحتي‌ات را کنار مي‌زند و خود را مي‌نماياند. گيرم روزي ديگر و زماني ديگر، آنگاه نيز که زمانه زخم خورده و مغموم به شهادتش طلبد به هزار زبان سخن خواهد گشود.

- یک چند روزی نبودم- آره این شروع خوبیه-

- میدانی، گاهی نوشتن نمی آید. برای من گاهی که خیلی فکرم مشغول است گاهی که دلم می گیرد خیلی نوشتنم میايد، گاهی هم در چنین حالاتی اصلا نوشتنم نمی آید.

- امروز با امير داشتم تلفني صحبت مي‌کردم گله کرد از ننوشتن. حالتم را برايش گفتم. حرف جالبي زد، حرفي که گاهي يادم مي‌رود: “بنويسش، بنويس خالي شوي و برو”

- کاش مي‌شد همه چيز را نوشت، کاش بعضي حرف‌ها زدني بودند، نوشتني بودند. کاش بعضي مواقع خودت هم مي‌فهميدي چه مرگت است که بنويسيش،که بگذاريش و بگريزي. کاش…

- اين چند روز آدم آرزو مي‌کند کاش هميشه عزا بود تا اين کانال‌هاي ماهواره‌اي هميشه موسيقي سنتي نشان مي‌دادند. شجريان و ناظري و سالار عقيلي خونمان کم شده بود. رحمت بر آن خنگي اين کانال‌هاي ماهواره‌اي که فکر مي‌کنند موسيقي سنتي موسيقي عزاست.

- اين وطن همايون شجريان و اين چه جهانيست مستان هماي اين روزها بدجور فاز مي‌دهد. هزاران بار شنيدمشان و باز با شنيدن وطن همايون موهايم سيخ مي‌شود و با شنيدن اين چه جهانيست سرمست مي‌شوم.

- چند تا ابزار کامپيوتر دارد که در زندگي بارها و بارها کمبودش را حس کرده‌ام يکي ctrl+z يعني Undo است که اگر بود چقدر خوب مي‌شد تا اشتباه مي‌کردي بر مي‌گشتي، با يک کنترل زد ساده، و گندت را درست مي‌کردي. يکي سرچ است که آي خوب مي‌شد اگر بود. و براي من يکي ديفرگمنت است گاهي احتياج دارم مثلا يک ماه تنها در يک جزيره دور افتاده باشم با خودم خلوت کنم و ذهنم را ديفرگمنت کنم. آي لازم دارم. گاهي همه پراکندگي و مشغوليت ذهنيم را کاش مي‌شد مرتب کنم. اين آخري قابل اجراست اگر وقت و جزيره و امکانش باشد. اگر بعد از يکماه همسر نگويد برو همان‌جا که تا حالا بودي.

- هميشه سکون برايم عذاب بوده. عذاب اليم واين روزها که دارم به دو دليل متفاوت دو نوع متفاوت از درس خواندن و مشق نوشتن را تجربه مي‌کنم. حس خراميدن موج گونه دارم.

- سال‌ها پيش وسط فلسفه خواني‌هاي آن روزهاي ما که دست و پاي فلسفي مي‌زديم و با خودمان بحث فلسفي راه مي‌ا‌نداختيم. آن موقع که نسل قبلمان را به چوب عصيان‌گري مي‌رانديم يکي گفت بر دوش پدرت بنشين تا بالا روي. اين روزها اشکار مي‌بينم قصه سردرگمي و تکرار تاريخيمان نفهميدن همين يک جمله است. هر نسلي نسل قبل و بعد از خودش را به چوب کج فهمي و گاهي با زبان تمسخر مي‌راند، غريبه مي‌داند و فرياد يا عجبا سر مي‌دهد. هنوز نفهميديم قصه تکراري نرسيدنمان و بدبختي امروزمان سوار نشدن بر تجربه و انديشه پدرانمان است. لااقل صدسال است از مشروطه تا حال که گرفتار گردش سلسله‌وار اميد و ياسيم و هربار فکر مي‌کنيم نظر نوئي داريم و ما برتريم و چنينيم و چنانيم و باز از همان سوراخ و باز همان گزش.

- من بايد اين ريشه رندي خيام را در آورم حتم دارم بايد يک رگش به شيراز بخورد رندي جانانه‌اي دارد. خدا را چه ديدي يک دفعه ديدي در آورديم که هفت پشت حافظ رند عاشق پيشه به خيام خورد!!!

از آن رندي‌ها دارد که آدمي چون من با شنيدنش نيشش تا بناگوش باز مي شود. دهان گشاد شديم اين روزها با اين همه خيام شنيدن…

- امير يک‌جا نشست تا دلش خواست راجع به مارادونا کي‌برد فرسائي نمود. تا اينجايش عيبي نداشت اما زد جاده خاکي و راجع به برزيل حرفهائي به تايپ بر آورد که ما تا جواب دندان شکني ندهيم دلمان آشوب مي‌ماند. حالا گيرم تازه رفته بود و خاطرش عزيز بود، دندان بر جگر فشرديم به وقتش پستي در باره پله بگذاريم که مادرش هم تا به حال اينگونه تعريفش را نکرده باشد.

1- آقا ما بسی لذت بردیم از این نی نوای علی زاده و بسی عقمان گرفت از این درویشی. نظر ما هم چون محترم است مثل هر نظر دیگری لابد, بگوئیم با همه موسیقی نابلدیمان حس می‌کنیم به شاهکاری چون کلیدر پی پی زد با این آهنگش

2- کنار نیلگون خلیج فارسم. جای همه شما خالی حیف که لباس ندارم و وقت اصلا وگرنه هوا آی دریائیست, آی دریائیست. کنار دریائی که هر موجش انگار فارسی بودنش را به رخ می کشد, ظهر هم نهار ماهی کباب شده خورده ام کش آمده ام. جای همسر که خیلی خالی…

بانگ نی، آتشم می زند همچو می.

آي ايها الناس ، آي آسمون، آي شما که با يک حس گذرا اشکتان دم مشکتان است، اي وبلاگ نويسان کهنه کار و نو کار،يا اي شماها که احساستان را چون من زير نقاب چهره‌تان قايم مي‌کنيد، اي فلاني‌ها و بهماني‌ها، دلمان براي امير تنگ شده، تنگ شده آقا جان دست خودمان هم نيست، آقا جان دوست زياد است اما دوست خوب کم و دوست عالي يا به قولي رفيق کمتر، امير از آن کمترهاست. بی مرام با آن هيکل کوچک و آن خنده‌هاي زشتش!! هر آنچه در ايتاليا مي‌‌‌خوري و مي‌نوشي کوفتت شود که اين آتش را در اين‌جا در دل‌هاي بعضي‌ها انداخته‌اي. حالا ما که خوبيم دخترک يک چشم اش آبليموست يک چشمش آبغوره…

آي آقاياني که در شبکه چهار برنامه علمي درباره فضا نشان ميدهيد بعد روي يک سفينه فضائي که به ايستگاه فضائي متصل شده آرم ناسا را شطرنجي مي‌کنيد. خوب است! همينگونه پيش رويد برايش تبليغ نشود يک باره مردم از ناسا خريد کنند!!

فقط فکر کنم شیخ اجل سعدی نمی‌داند که ما این هالی‌دی را رفتیم شیراز. البته اين را هم گمان کنم، اگر خواجه حافظ به او نگفته باشد.

به هر حال این مسافرت از نقطه نظر بسیاری از اهمیت زیادی در روابط بین البچه‌ها برخوردار بود و شرح مذاکراتش بماند اما جالب ترین قسمتش برگشتش در فرودگاه بود:

ما- یعنی من و همسر و خارزوو- یعنی خواهر زن- خودمان هر کدام برای خودمان باربری بودیم به تمام معنا هر کدام چمدانی البسه فاخر- فاخرش مهم است- داشتیم و یک کارتن هم پرکرديم کشک از بازار وکيل خريده، سوغات براي اهل تهران و دو دبه بزرگ عرقيات ناب محمدي باغ کوچه کناري باغ ارم‌ساز، و لب تاپ و ديگر لوازم منقول و يک عدد گبه فارس همسر خريده. خلاصه دردسرتان ندهم که پدر جان هم شصت کيلوئي خرمالو بارمان کرد که بده به اين و به آن که خرمالو‌هاي درختمان است…

در فرودگاه انسان بسيار محترمي که پليس آن جا بود گير داد در اين کارتن چه داري و چه نداري و بعد از تهران کجا مي‌روي و گفتم فقط کشک است و بعد از تهران مي‌روم سر قبر پدر پدر سگ صدام!

از او اصرار و از من انکار که درون کارتن جز کشک چيز ديگري هم هست. گفت بايد بازش کني گفتم: چاقو بده بازش کنم کليدش را داد باز کردم و با حالت طلبکارانه گفتم بفرما…

زير و رويش کرد و يک کيسه ادويه از کنارش بيرون کشيد که اين را مي‌گويم، ديدي! زير دستگاه که معلوم نيست مثل مواد است…

خلاصه خرمالوها را هم ريخت روي آنجا که همه له و په گشته و پلاستيکش پاره و کثيف و به معناي واقعي پي‌پي زننده به لباسمان. ديديم اين‌ها را نمي‌شود برد داخل هواپيما همان‌جا همه خرمالو‌ها را روانه سطل فرودگاه کرديم بارها را تحويل داديم و يا علي سوار هواپيما شديم…

داخل سالن انتظار با همسر درباره چيز جالبي که در جيبم يافته بودم و نمي‌دانستم صاحبش کيست صحبت کرديم و همش مي‌گفتم نمي‌دانم ديشب در مهماني کي اين را اشتباهي در جيب من گذاشته؟…

داخل هواپيما تازه لميده بوديم و هواپيما داشت آماده مي‌شد که دربش را ببندد که يک دفعه در بلندگو اعلام کردند: آقا يکي کليد پليس فرودگاه را برداشته بياورد بدهد…

آن عاشق دیوانه که اين خمار مستی را ساخت
معشوق و شراب و می پرستی را ساخت
بی شک قدحی شراب نوشید و از آن
سرمست شد این جهان هستی را ساخت

اينجا، دنياي غريبيست، يا نه! دنياي عجيبيست. اين وبلاگ‌ها را مي‌گويم. اين ها که دارند ديگر گونه زندگي‌اي ‌را برايمان مدرن وار به ارمغان مي‌آورند.

مدرنند، چرا که ديگر گونه شرايط و ديگرگونه روابطي را برايمان مي‌سازند که گاهي زندگي مجازي مي‌ناميمش.

پيچيده‌ترين بخش اين فضا و اين جهان دوستي‌هايش است. دوستي‌هايي که بر پايه افکار و گفتار شکل مي‌گيرد و در آن از شکل و ظاهر و پوشش خبري نيست. اين دوستي را گاهي دوستي ناديده و يا دوستي مجازي مي نامند. آي… با اين مشکل دارم با اين دوستي مجازي!

دوستي مگر مجازي مي‌شود؟؟ دوستي، همان‌قدر حقيقي است که نوشته من و نوشته تو. دوستي، همانقدر واقعيست که من هستم و توئي…

دوستي هميشه مرزها را در مي‌نوردد خواه اين مرز ميان خاکي و جغرافيائي کشيده شود خواه مرز جهان واقع و جهان مجازي وبلاگ باشد . دوستي دوستيست و اگر نبود امروز آرتميس فرمان هزار درنايش را براي نديده‌اي به نام گيل بانو صادر نمي‌کرد. اگر اين‌گونه نبود دردانه من و آن ديگري و سلامت خود و کودک نيامده‌اش اين‌گونه، مهم خبر ما نمي‌شد. اگر اين‌گونه نبود امروز تنها خواننده وبلاگ امير بوديم و آن تپل بي‌نظير را هيچگاه اين چنين دوست و نزديک نمي‌ديديم.

امروز بيش از هر روز ديگري نياز داريم به خودمان ثابت کنيم که دوستي قالب نمي‌گيرد پس بيا درنايمان را بسازيم.

پي‌نوشت: عکس دزديست…

ميخواستم در این خون بازی ها را بسته نگه دارم اما اینقدر مخاطب دارد که پربیننده ترین پست من همان پست کراک است. در آن پست يک کامنت بود به اين مضمون که مي‌خواستم امروز به تشويق دوستم بروم کراک بکشم و خدا پدرت را بيامرزد اينجا را خواندم و منصرف شدم. اين بود که به خودم گفتم در باره شيشه هم که اين روزها نقل و نبات دارد مي‌شود يک مطلب بگذارم. پس اين دنباله‌اي است بر کراک، ماري جوانا و حشيش.حتي اگر يک نفر را باز دارد ارزشش را دارد.اين کمترين کاريست که مي‌توان کرد…

کریستال دى متامفتامین هیدروکلرید یا به زبان عامیانه کریستال یک ماده قدرتمند، اعتیادآور، مخدر محرک و به شکل ترکیبى و مصنوعى است. کریستال به شکل بزرگ و شفاف و مانند کریستال هاى واقعى و به رنگ هاى صورتى، آبى و سبز یافت مى شود. این ماده همچنین در خیابان به اسامى “مت”، “تینا” و در بعضى مواقع “آیس” و “شیشه” شناخته شده است. افرادى که در کارنامه خود به دنبال تنوع هستند رو به این ماده مى آورند. کریستال اغلب به صورت تفریحى در مهمانى ها و براى بالابردن و وسعت دادن به لذات جنسى و در بعضى موارد براى بیدار ماندن مصرف مى شود.

مانند دیگر انواع متامفتامین ها، کریستال معمولاً به شکل هاى سیگارت، بلعیدنى، مایع خوراکى یا تزریقى و در موارد نادر حتى به صورت شیاف مقعدى استعمال مى شود. کریستال به شکل سیگارت یا تزریقى با شروع و حمله سریع تر بدن آثار تخریب کننده ترى دارد ولى متاسفانه استفاده از نوع سیگار و تنفسى شایع تر است.

کریستال یا شیشه محرک بسیار قوى است که فعالیت هاى مرکزى سیستم عصبى را سرعت مى دهد. اگرچه گزارش کمى از مرگ و میر ناشى از استعمال مستقیم کریستال شده است ولى باید این نکته را مورد توجه قرار داد که این ماده بسیار اعتیادآور و نسبت به دیگر آمفتامین هاى دیگر از نظر اجتماعى، عاطفى، روانى و حتى تحرکى آسیب بیشترى به فرد وارد مى کند.
در بیمارانى که کریستال را به عنوان آمفتامین براى تحمل درد استفاده مى کنند علایم مشابهى با بیماران روانى پارانوئیدى و جنون جوانى مشاهده مى شود.
گاهى اوقات افرادى که به استعمال ماده تن در داده اند کریستال را به عنوان آمفتامین (مسکن) مصرف مى کنند. اگر فردى یک بار کریستال را به عنوان مسکن روانى تجربه کند به تجربه مجدد آن علاقه مند مى شود و کم کم به سوى این ماده کشانده مى شود.
استفاده دوز بالاى کریستال مى تواند موجب آسیب مهلک در رگ هاى مغزى و در نهایت مرگ شود دیگر تاثیرات فیزیکى معمول ناشى از استعمال کریستال شامل: خشکى دهان، افزایش سرعت تنفس، سردردهاى طاقت فرسا، حالت تهوع، تعرق بیش از اندازه بدن، سرگیجه، بالارفتن فشارخون، بالارفتن حرارت بدن ، تپش قلب، خشکى، سوزش و ترک لب ها، بزرگ شدن مردمک چشم، سیاهى رفتن چشم، لرزش دست ها و انگشتان مى شود. استعمال کریستال روى رفتار شخص نیز تاثیر مى گذارد: افزایش حرکت هاى فیزیکى، نوعى حالت سرخوشى ، ناآرامى، اضطراب و دلواپسى، پرخاشگرى، خشونت و رفتار خصمانه، بیخوابى شدید، حمله هاى ناگهانى هراس و اضطراب پارانویا (جنون سوءظن) همراه با توهم، نشاط و دلخوشى بیش از حد، پرچانگى، تکرار حرف ها و کارهاى ساده، تغییر ناگهانى در رفتار و گفتار و اختلال در درک،اختلال و بى نظمى در وظایف کلیه و ریه، بى اشتهایى و در نتیجه سوء تغذیه و کم وزنى مفرط ،عوارض قلبى. (حمله قلبى و نارسایى قلب به دلیل استعمال زیاد)

استعمال کریستال با استفاده از پیپ یا به شکل سیگارت موجب سوزاندن و بریدن لب ها مى شود که احتمال سرایت انواع ویروس ها از جمله هپاتیت C را افزایش مى دهد. فضاى استعمال کریستال تزریقى نیز در احتمال آلودگى به هپاتیت C و ایدز موثر است به خصوص اگر سوزن، سرنگ و دیگر تجهیزات تزریقى (قاشق، صافى، شریان بند) مشترکاً استفاده شود.

با توجه به ماهیت وابسته کننده این ماده فرد از لحاظ روانى و فیزیکى به آسانى به آن وابسته مى شود. شخصى که از نظر روانى به کریستال وابسته شود بیش از هر چیزى در زندگى طالب آن مى شود. وقتى که بدن فرد با مخدرها سازگارى پیدا مى کند وابستگى فیزیکى اتفاق مى افتد و در این وضعیت فرد تدریجاً به عملکرد مواد مخدر در سیستم بدن عادت مى کند. بالارفتن سریع قدرت تحمل و وابستگى نسبت به کریستال و مصرف دوز بالاى این ماده براى رسیدن به تاثیر مطلوب از دلایل معمول مصرف عنوان شده است. حالت و حس آرامش و خلسه بى نهایتى که به دنبال مصرف متامفتامین ها در فرد ظهور پیدا مى کند اغلب موجب بروز میل بیش از حدى براى استفاده بیشتر از این ماده در شخص مى شود.

پس از مصرف کریستال، رانندگى کردن بسیار خطرناک است، رانندگانى که تحت نفوذ و تاثیر این ماده هستند بیشتر مایل هستند که ریسک کنند. وقتى تاثیر این مخدر به تدریج از بین مى رود فرد دچار خستگى و گرفتگى شدید مى شود که این احتمال خطر را در رانندگى زیاد مى کند.

شیشه یا کریستال ایرانی اولین ماده مخدر مرگ‌آور کشور است
کریستال یا شیشه ماده اعتیادآوری است که شیوع مصرف آن در ایران به عنوان یک ماده محرک از حدود شش سال پیش و ورود این ماده به ایران به وسیله قاچاق آغاز شد، اما متاسفانه با گسترش تولید داخلی و اضافه کردن هروئین به ترکیبات این ماده، علاوه بر افزایش مصرف در بین جوانان، تخریبات جسمی آن نیز در کنار آسیب‌های روانی مصرف، به شدت افزایش یافت، به گونه‌ای که این ماده در حال حاضر با ترکیب “هروئین زیاد و مت آمفتامین کم” و با ایجاد بیش از 90 درصد آسیب جسمی، اولین ماده مخدر مرگ آور در کشور و در تمام دنیاست.
با توجه به هزینه بالای تهیه “شیشه” با ترکیب مت آمفتامین و به عنوان داروی محرک، افزودن هروئین به ترکیبات این ماده در ایران صورت می گیرد که از این طریق علاوه بر عوارض مت آمفتامین یعنی تحرک زیاد، کاهش خواب، افزایش انرژی، پرخاشگری و پرحرفی، پیری زودرس، تضعیف سیستم ایمنی بدن و در صورت مصرف طولانی، جنون، عوارض جسمی دیگری از جمله وابستگی و اعتیاد شدید به هروئین نیز به آن اضافه شد.

تا حالا فکر مي کردم بايد اين فسيل مغزان فرهنگستان زبان را گل گرفت اما حالا مي بينم چيزهاي بهتري هم براي گرفتنشان هست. قبول نداريد؟ اين يک نمونه‌اش:

فرهنگستان فارسي گفته به جاي واژه روبات  بگوئيد “غلامک”

آخه مخ شته زده ها اين را از کجاي مبارکتان  در آورديد؟!؟

من يک مامور مخفی ويژه خصوصي هستم. همان که در فيلم‌ها به عنوان کارآگاه خصوصي يا پواروو مي‌شناسيد. چند وقتي است يک نفر از اهالي وبلاگستان فارسي مرا استخدام نموده تا در مورد گروه‌هاي وبلاگي تحقيق کنم و گزارشات مبسوطي خدمتشان ارائه نمايم که از اين پس ارباب ناميده مي‌شود.

اين بود که در خبر‌هاي اينترنتي پس از گشت و گذار فراوان و کد شکني‌هاي بسيار يک قرار وبلاگي در جائي مخوف به نام کافه شارونا را کشف کردم. زمان؟ آها يکشنبه ها 

آرام و بي صدا يقه باراني‌ام را بالا دادم و عينک ودوديم را ميزان کردم و خزيدم پشت يکي از ميزهاي کافه شارونا و يک روزنامه را که قبلا با تبحر بسيار سوراخ کرده بودم جلويم گرفتم و از سوراخش مشغول چشم چراني- واي نه!- مشغول شغل مقدسم گشتم.

قرار وبلاگي از ساعت دو- سه به وقت محلي و هفت و ربع به وقت شارونا آغاز گشت و تا پاسي از شب به وقت محلي و هفت و ربع!! به وقت شارونا ادامه پيدا کرد. واي خدايا در شارونا زمان متوقف است. اين اولين کشف من بود يادم باشد به ارباب گزارش دهم.

اولين نفر هميشگي يکشنبه ها کسي نبود جز يک آقاي تپل خنده رو و فتوژنيک که بعدها فهميدم امير ناميده مي‌شود و پس از کنکاش بسيار فهميدم فاميلش تاملات نابهنگام است البته بعدتر ها که صفحه توضيحات شناسنامه‌اش را وارسي کردم پي بردم اول، فاميلش خاطراتي براي فردا بوده!!!

پس از او خانم بسيار محترمي به نام من و فاميل هستم همين – جل الخالق- با نام مستعار آرتميس شاه و بي‌بي و سرباز و ده‌لو و هفت‌لو کثيف از در وارد گشت و پس از خوردن سي و پنج عدد قرص زير زبوني و رو زبوني و شربت سينه و قرص کلد کندي و اين قبيل مسائل آخيشي گفت و بر سر ميز بنشست.

آنجور که من فهميدم اين ها دو گروه مجزا هستند که خيلي از هم خوشان نمي‌ايد گروه اول به محض اطلاع از آمدن گروه دوم جيم مي‌زنند که چشمشان در چشم يکديگر نيفتد و پس از تفکر بسيار به اين نتيجه رسيدم که احتمالا اينان در وبلاگ‌هايشان همديگر را سکه يک پول مي‌کنند که اينگونه از هم گريزانند. البته افراد حزب بادي هم بودند که گاهي با گروه اول بودند گاهي با گروه دوم مثل آقاي مسني که آفتاب لب بوم بود و او را بابابزرگ صدا مي‌زدند.

گروه اول معمولا شامل سونات با فاميل شماره سه و ميان– دوسکوت–‌گرد که فکر کنم بايد با توجه به فاميلش از جاسوسان ايتاليائي باشد، بودند و گروه دوم دراک بي فاميل و به با نام فاميل همين سادگي و شازده قجري و فخر الملوک غربي و بوفالو ميرزا، همچنين خانم ديگري هم بود که نامش را ياد داشت نکردم اما يک چيزي توي مايه‌هاي شکر، شيرين قند، تلخ نخور ديگه، آبنبات بده بابا، يا يک چيزي در اين حدود بود و فردي که او را بوک ورم خاتون مي‌خواندند که شبيه سريال ورم بانو هم بود.

در اين چند هفته‌اي که اينان را زير نظر داشتم مهمانان ويژه‌اي نيز از سراسر بين‌الملل مي‌آمدند مثل گروه آندرکانستراکچرها و بانو ذره‌بين بدست ملا لغتيان ساروي با يک عدد بانو ذره‌بين بدست ملا لغتيان يسنائي که به نظر مي‌آمد با هم فاميل بودند.

اينان همه خط و خطوطشان را در اين کافه از فردي بسيار مشکوک به نام رضا شارونا مي‌گرفتند و رضا شارونا مرتب بين ميز اينان وکانتر کافه در حرکت بود و برايشان مواد غذائي مي‌اورد که بعدها فهميدم وسطش دستورات خانمان برانداز وبلاگي مخفي کرده است.

همچنين اين کافه محلي سري داشت که اينان پس از ديدن دستورات و تعمق بسيار و مشورت سر اينکه من الان بروم و تو بعدا… به اتاق مورد نظر مي‌رفتند و گويا آنجا رئيس اعظمشان را ملاقات مي‌نمودند و سريع و سرخ شده از خجالت بر مي‌گشتند.

اينان از گروه شيطان‌پرستان ال نينو بايد باشند چون به محض ورود ميزها را به صورت ال در ميآوردند و براي حرف ال آن تقدس خاصي قائل مي‌شدند.

يکي از موضوعات مورد علاقه اين خلايق قتل‌هاي سرياليست چرا که کلمه سريال سريال بسيار از دهانشان شنيده مي‌شد و تئوري‌پرداز اين قتل‌هايشان همان بوک ورم خاتون بود. البته در مورد قتل‌هاي بسيار دقيق و پزشکي به همين سادگي متخصص درجه يکشان است.

اين مردک دراک هم انگار سر جاليز دراکيشان بود همچين با اين اميرو صدايشان را انداخته بودند پس سرشان انگار که نه انگار گوشهاي تيز کرده ما درد مي‌گيرد- دهکي!-

اگر بگويم که کل نود و نه درصد زمان را اين و امير و کمي هم به همين سادگي جيغ و داد کردند و ديگران تنها در مواقع آب و قهوه خوردن اينان مي‌توانستند بگويند اه.. که تا مي‌آمدند ادامه دهند يکي از اينان مي‌گفت آره اه… منم داشتم مي‌گفتم اه من فلان و بهمان…

اين رشته سر دراز داشت اما من با همه ذکاوتم آخرش نفهميدم اين‌ها قاتلند، دزدند، محفل ققنوسند، وابستگان خارج و ايتاليا هستند، قجريند، شاهيند، پيرند، جوانند، موسيقائي‌اند!!!، کرالموسيقيند!!!

بگذريم فهميدم خبرتان مي‌کنم…

فعلا

شعار هفته: امیر نرو….

چون برای ترم آینده احتیاج به مرور درس های گذشته ام دارم. امروز جزوه و کتاب آن سال هایم را پیدا کردم و داشتم ورق می زدم. این ورق زدن پرتابم کرد به آن روزها…

چقدر اين مدارات و اين مشخصه‌ها که کشيده‌ام برايم جذابيت داشت و دارد. شيريني اين محاسبات و اين تحليل ها آنچنان برايم زيباست که با هيچ کار ديگري قابل مقايسه نيست. عاشق اين فرمو‌ل‌ها و اين مداراتم، عاشق اين سه ثانيه بعد از خطا هستم، مي‌ميرم براي اين همه بدبختي که سر خط و شبکه مي‌آيد، به يک خطا. و تو چگونه تحليلش مي‌کني، چگونه حلش مي‌کني و چگونه پايداري شبکه را حفظ مي‌کني. آي عاشق اين ماتريس‌ها هستم.

بايد برگردم سر درس و مشقم، بايد ادامه دهم…. هيچ چيز از آن شيرين‌تر نيست….

گرگ و میش هوا تازه داشت به تیرگی شب می گرائید که عبدو لنگر لنج را بالاکشید. موتور را آتش کرد و لنج با صداي تاق تاق هميشگيش سکوت ابتدائي شب بندرگاهي کوچک را شکست. لنجش سينه آب را شروع به شکافتن کرد و با صدائي که از سي سالگي اش حکايت داشت رو به جنوب شروع به حرکت کرد. بيست و اندي سال پيش پسرش تازه به دنيا آمده بود، بعد از پنج دختر، که جنگ در گرفت. عبدو آن موقع جاشوي همين لنج بود. در حال انتقال وسايل همشهريان جنگ زده اش از شط به خليج فارس وسپس به ديلم بود که شنيد سلمان- صاحب لنج -در بمباران آموزش و پرورش آبادان کشته شده. خود را مالک لنج ديده بود. سلمان کسي را نداشت. زن و بچه‌اش سال‌ها قبل در جاده ماهشهر پس از تصادفي که تنها سلمان جان سالم به در برده بود، کشته شده بودند. عبدو او را چون برادر بزرگتر مي‌ديد و دوست مي‌داشت.

خانواده‌اش را سوار همين لنج کرد و از شط گريختند و به ديلم آمدند. ماندند همين جا که هنوز هم مانده‌اند.

سکان لنج را در دستش فشرد و به جنوب، به دور دست جنوب خيره گشت هوا ديگر کاملا تاريک بود و عبدو آرام آرام داشت سوز دريا را حس مي‌کرد. يادش آمد به اولين باري که پسرش- آرشش- را به دريا آورد و هوا همينقدر سوز داشت. با او و با غلوم- جاشويش- راندند تا دبي. گوسفند بردند و بدليجات علو‌الله کرم را آوردند. علو الله کرم بزرگ تاجر گناوه بود و بزرگترين محمولات قاچاق و غير قاچاق وارداتي مال او بود.

به آرشش دلفين‌ها را نشان داد که تا چند کيلومتر با لنج شنا کردند و جست و خيز کنان بالا و پائين مي‌پريدند. گله ماهيان کوچک را نشانش داد، برايش گفت که زير آب ماهي‌هاي بزرگ دنبال اينانند که بخورندشان و اينان با سرعت فرار مي‌کنند و براي اين‌که خورده نشوند مي‌پرند بيرون آب و در هوا مرغان دريائي شکارشان مي‌کنند. آرشش پرسيد چه‌کنند پس اين ماهيان؟؟ جوابي نداشت. چه کنند بدبخت‌ها؟

سوز سرما حالا ديگر درجانش بد پيچيده بود کتش را تنش کرد و سيگاري گيراند و همچنان به جنوب خيره شد. يادش افتاد آرشش پس از آن سفر چه سينه پهلوئي کرد، نذر سيد عباس کرد که اگر خوب شود با لنج برود. وسط جنگ، وسط آتش و دود، برود تا شط و از آن طرف برود آبادان، پابوس سيد عباس. آرشش خوب شد و او تا جنگ بود نرفت، خواست که برود، نگذاشتندش، رقيه – زنش- قسمش داد به همان سيد عباس به آرشش قسمش داد و آرش سر بر پايش گذاشت و گفت: “نرو بوا، مو دلم طاقت نمياره، مي‌پکه…” و نرفته بود. به‌جايش پنج سال هر عاشورا رفته بود بوشهر. آرشش را بردوشش نشانده بود و پاي برهنه دمام زده بود و آرشش سنج و تا ظهر عاشورا کوچه‌هاي بوشهر را با هم گز کرده بودند.

يادش افتاد به لرزشي که دمام زدنش به تنش مي‌انداخت و ناخودآگاه اشک مي‌ريخت و دمام مي‌زد: “دکدد دکدد…” و چه سنجي مي‌شکاند آرش لاکردار انگار صد سال بود سنج مي‌زد:” چيکيديد چيکيديد…:

نگاهش را از افق برگرفت فلاسک چايش را برداشت و ليوانش را پر کرد. شب، ظلمات بود. با خود نجوا کرد: “په ماه کو..؟” نگاهش در آسمان دنبال ماه گشت. ابري سياه رويش را پوشانده بود. ليوانش را با دو دست گرفت و گرمايش را به جان در بر کشيد. يادش به شب ظلماتي افتاد که دريا را آرام آرام مي‌پيمودند و ناگهان قايق تندرو گلف مامورها سر و کله‌شان از دور پيدا شد. غلوم را گفت موتور و چراغ‌ها را خاموش کردند. آرشش را که ديگر داشت مردي مي‌شد براي خودش، همراه نياورده بود. امتحان داشت. هرچه اصرار کرده بود که همراه بيايد قبول نکرده بود دلش مي‌خواست مهندسش کند. گفته بودش:” جاشوئي بسه خودومه. هفتاد سال سياه نمي‌خوام… مهندسومي…بخون… خوبم بخوون. تا امتحانته بدي اومدوم… برگشتوم”.

آهي از سينه برون داد، آهي گرم. مامورها ديده بودندشان،” کاريش نميشه کرد. غلوم جنسانه بريز تو آب” و ريختند توي آب.

لنج همچنان سکوت شب را بر هم مي‌زد و دريا را آرام مي‌شکافت. جنس‌ها را تضميني آورده بود و سفته‌هايش دست علو الله کرم بود. با هزار خواهش و تمنا از او وقت خواست تا خسارتش را در بيارد و بدهد: ” اي لنجه بذار تو دسوم بمونه نون زن و بچمه مي ده. بذارش تو دسوم باشه. باهاش در مياروم، خسارتته مي‌دوم”

لنج را خاموش کرد. آمد لبش نشست. دستش را برد زير کتش از جيب دشداشه‌اش پاکت وينستون را در آورد و سيگاري گيراند. دودش را با ولع به کام فرو داد و به دريا خيره شد. شب تاريک دريا:

“اه… دوباره مامورا، غلوم- آرش ديدنمون داره اي گلف مامورا مياد…چراغانه خاموش کن… موتوره خاموش کن…”

“ديدنمون بوا دارن با سرعت ميان اي طرف…”

“فايده نداره…بريز جنسانه تو آب بريز زوتر…”

آرش دست دست مي‌کرد.

” بريز پسر، کارش نمي‌شه کرد”.

” بوا، علوالله کرمه چکار کنيم؟ بد بخت مي‌شيم. اي لنج از دسمون مي‌ره…”.

” کارش نمي‌شه کرد.هم جنسا مي‌ره هم خودمون گرفتار مي‌شيم. جريمنه چه‌کنيم؟ بريز…”

قدري زانوانش را ماليد و پکي ديگر به سيگار زد. با دستارش چشم اشک آلودش را پاک کرد و با صدايي خش دار ناليد: “آرشم چرا نريختيشون تو دريا؟ چرا؟”

مامورها آمدن سريع چسبيدن به لنج. يکيشان آمد روي لنج.

” ها ناخدا چرا چراغات خاموشه چي قايم کردي؟؟”

” هيچي”

رفت به سمت اتاقک لنج. ” ها اينا چيه؟ اين پارچه‌ها اينا هيچين ديگه؟؟..”

آرش رفت سمتش. ” بي خيال، اگه اينايه بگيري بدبخت مي‌شيم… زندگيمون ميره… چکار کنيم برات؟؟”

“ها؟!! اين همه جنس!… بايد حسابي راضيمون کني تازه ما دونفريم بايد حسابي راضيمون کني…”.

آرش آمد پيشش، تراولي گرفت و برگشت پيش مامور.

“اي چيه مگه با بچه طرفي؟؟ اين همه پارچه مي‌بري سود کني سهم ما اينه؟..”

“مال ما نيست به قرآن… ما فقط مي‌بريم…”

“خفه شو… اين ننه غريبم بازي‌ها رو در نيار… همتون همين رو مي‌گيد…”

” به خدا نداريم.. به جون مادروم بدهکاريم…”

” خفه شو قسم ننته نخور شما غيرت نداريد، مادر قحبه‌ها…”

آرش مشت پرش را حواله‌اش کرد و گروهبان را پرتاب کرد داخل دريا و صداي شليک. و فقط يک شليک…

همان يک شليک از توي گلف کافي بود تا آرشش را از پاي در آورد. افتاد داخل دريا. همه چيز به سرعت برق اتفاق افتاد.

” همين‌جاها بود… سه سال شد. اي خدا…”

سيگاري ديگر آتش زد و کمرش را آرام کش و قوسي داد تا از دردش بکاهد. “کمروم شکست آرشم” و اشک امانش نداد…

پکي زد و با خود انديشيد: ” چه کنند پس اين ماهيان…”

باراک اوباما انتخاب شد به رئیس جمهوری کشوری که بخواهیم یا نخواهیم، خوشمان بيايد يا نيايد. بزرگترين سياست دنيا را در خود جاي داده و بيشترين تاثير را بر جهان دارد. پس بي دليل نيست که در اين دنياي کوچک شده، دنيائي که همه پذيرفته‌اند به شدت به هم وابسته‌ است و دهکده‌اي بيش نيست انتخاباتش اين‌ همه در تمام دنيا دنبال مي‌شود.

حالا که تب اظهار نظر‌هاي متفاوت درباره اين مسئله کمي فروکش کرده و احساسات بعضا متضاد درباره انتخاب فردي با پارامتر‌هاي اوباما دارد کم مي‌شود مي‌توان مروري کرد بر اتفاقي که در آمريکا افتاد.

مدتهاست که ديگر رئيس جمهور‌هاي بسيار بزرگ نمي‌ديديم و بعضي عنوان مي‌کردند عصر سردمداري غول‌هايي چون چرچيل، لينکلن و ديگران تمام شده و نبض جهان را رده‌هاي کوتوله‌تري از حکام فرا گرفته‌اند و مثلا جرج بوش پسر کجا و آبراهام لينکلن کجا؟ اين ديد گرچه از زاويه‌اي درست مي‌نمايد اما در حقيقت خيلي صحيح نيست. جهان بسيار متفاوت‌تر و پيچيده تر شده، دموکراسي نيز با تمام لوازمش از اين رشد و پيچيدگي بي بهره نبوده. علوم بسيار تخصصي و پر شاخه شده و در هر شاخه‌اش که ديگر دنيائيست استاداني تبحر يافته‌اند. نقش دولت نيز با پيشرفت دموکراسي بيشتر نقش هماهنگ کننده‌تري گرفته تا نقش حکومت گري. نقش فلسفه و فيلسوفان در سياست کمتر شده و امثال ريچارد رورتي فلسفه سياسي را به سوي عمل‌گرائي بيشتر سوق دادند و رهبري فکري جهان را از تقدم نظريه پردازي فلسفي بر عملکرد سياسي به سوي عمل‌رائي و سپس فلسفه پردازي سوق دادند. دنيا دنياي مشاور‌هاست، رئيس جمهور‌ها تنها نمايندگان و سمبل‌هاي تفکري هستند که پشتش ده‌ها مشاور کار کشته وجود دارد. پس عجيب نيست که ديگر ناپلئون‌ها را نمي‌بينيم.

حالا در اين جهان يک مرتبه، چهره‌اي بروز مي‌کند که مي‌توان در حد آن شير‌ها ديدش. يا لااقل اين‌چنين مي‌نمايد. باراک اوباما. اما چرا؟

باراک اوباما شخصيتي تحصيل کرده و سخت کوش است، بسيار خطيب ماهري است، خودش و تيم مشاورانش آنقدر نظريه پرداز هستند که بخش اعظمي از جهان را به انقلابي از رفرميسم اميدوار ساخته باشند. اما باراک اوباما با تکيه بر چه نيروئي اين موج را راه انداخت؟

فرايند انتخابات در آمريکا پروسه‌اي طولاني مدت و پيچيدست. کانديداها در جزئي ترين مسائل به چالش کشيده مي‌شوند و مردم به‌شدت و با وسواس بسيار کانديداها را زير نظر مي‌گيرند و نظرياتشان را زير ذره‌بين مي‌گيرند. از اقتصاد و ماليات و گرفته تا جنگ و تروريسم، از فرهنگ و هنر تا بيمه و بهداشت. از مذهب، سقط جنين، همجنس بازي تا مهاجرت.. همه و همه اين‌ها را در يک فرايند طولاني در دايره مي‌ريزند و مردم بر اساس اين شناخت ها والبته شناخت و پيشينه بسيار طولاني احزاب، دست به انتخاب مي‌زنند.

جامعه سياسي آمريکا جامعه‌ايست که جمهوري‌خواهان در آن طرفداران و پايگاه بيشتري دارند تا دموکرات‌ها و مردم سياسي آمريکا بيشتر جمهوري‌خواهند تا دموکرات اما مردم غير سياسي تر همان‌ها که نتيجه را تعيين مي‌کنند نه کاملا دموکراتنند و نه کاملا جمهوري‌خواه و در هر دوره‌اي با توجه به کانديداها و برنامه‌هايشان تصميم مي‌گيرند. جالب است که بدانيد روشن‌فکر‌ترها، هنرمندان و شخصيت‌هاي فرهنگي‌تر بيشتر دموکراتند تا جمهوري‌خواه. مثلا ايالت نيويورک که از لحاظ فرهنگي پاريس آمريکا ناميده مي‌شود هميشه به دموکرات‌ها راي داده است.

اوباما از حمايت جوانان آمريکائي که دوره قبل نيز به دموکرات‌ها راي داده بودند و نه به بوش، برخوردار بود. يعني راي افراد جوان در انتخابات قبل که به دموکرات ها راي داده بودند بيش از آراي جمهوري خواهان بود. همچنين اوباما به خاطر سطح تحصيلاتش و اينکه استاد خوشنام دانشگاه شيکاگو بوده به شدت در بين دانشگاهيان آمريکا مقبوليت دارد و به خاطر تفکرات و موضع گيري‌هاي نو، در بين طبقه روشنفکر و فرهنگي آمريکا از طرفداران زيادي برخوردار شد. راي بخش عظيمي از سياهان را نيز که مي‌خواستند اولين رئيس جمهور آفريقائي تبار را به کاخ سفيد بفرستند با خود همراه داشت. بحران اقتصادي جهاني و انتقادات اقتصاديش به دولتمردان فعلي آمريکا نيز از ديگر دلايل انتخابش قلمداد مي‌شود. مي‌توان گفت اوباما انتخاب مشترک جوانان، سياهان، فرهنگيان، روشنفکران و دانشگاهيان بود.

اوباما با اهداف رفرميسمي بسيار گسترده بر سر کار مي‌آيد و اميد بسياري در دل ميليون‌ها نفر در سراسر جهان براي تغيير به راه انداخته است. جدا از اين مسئله که اصلاحات اوبامائي چگونه است، موفق است يا خير، در هر صورت با انتخاب اوباما دموکراسي يک گام به پيش برداشت.