1- براي سلامتي رزمندگان اسپانيا صلوات.

.

.

.

2- براي اين عزيز از دست رفته، آلمان نازي، قراء الفاتحه مع الصلوات.

به دلايل بسيار مهم و واضح زير من امشب طرفدار پر و پا قرص اسپانيا هستم و اين طرفداري را اينجا با فونت درشت اعلام مي‌دارم تا جهانيان و در راس آن امپرياليسم آلمان و ايادي کوردل و مزدور داخلي‌اش بدانند. شايد که به راه راست هدايت گردند:

1- اين آلمان موزمار آخه واقعا طرفداري داره؟؟… نه… طرفداري داره واقعا؟؟

2- آخه اين‌ها چرا اينقدر خر شانسند به يک مشت تيم‌هاي آبکي مي‌خورند شانس حسن مشتي هم پشت سرشان است، هميشه. زرتي مي‌آيند فينال … اي خدا عدالتت را بنازم.

3- تنها تيمي که يک کم مي‌شد حال اين ها را بگيرد اين ترکيه بدبخت همسايه خودمان بود که اين هم از خر شانسي نازي‌ها، تيم نيمکتش را به ميدان فرستاد.

4- اين تيم نيمکت - مهد کودکي‌ ترکيه را هم اين‌ها با زور جادو جنبل بردند، آخه… ايهاالناس…

5- اي خدا آخه اين‌ها فوتبال بازي نمي‌کنند که! يک مشت ماشين بي مصرف مصنوعي. ادا در مي‌آورند، لاکردارها…

6- بازيشان را که مي‌بيني چه از آن بوندس ليگايشان- که قربون بنگلادش ليگا- چه از اين تيم ملي نشانشان، يک جورهايي درون معده و روده‌ات مي‌ريزد به هم. غذاهاي خوشمزه‌اي که تناول فرموده‌اي حرام مي‌شود آقا جان، حرام!

7- نه واقعا اين آلمان مارمولک -از آن نوع کله پوکش هم- آخه طرفداري داره؟؟… نه… طرفداري داره ؟؟ عقل هم خوب چيزيست والله…

دلم گرما می‌خواهد، گرمای سخت. سخت گرما. شرجی می‌خواهد،دلم. دلم می‌خواهد با دمم فرو دهم حجم عظیمی از گرما را. به جان دربرکشمش، در آغوشش گیرم ،گرما را.

دلم می‌خواهد آتش ببارد از آسمان، آسفالت نرم شود زیر پای. بسوزاندم گرما،نفسم را سخت کند،شرجي، خيسم کند.

دلم می خواهد در ظهر گرم و شرجی بگیرم راست خیابان را بروم تا لب شط…

دلم، آبادان می‌خواهد…

جاده‌اي از جاده‌هاي جنوب کشور. ماشين سردخانه‌دار مشهدي مربوط به جابه‌جائي گوشت.

پشتش شعاري …

كه گفته است من آخرين بازمانده ى فرزانگان زمينم

من آن غول زيبايم كه در استواى شب ايستاده است

غريق زلالى همه آبهاى جهان

و چشم انداز شيطنتش خاستگاه ستاره اى ست

شاملو

ذات اقدس همايوني بر اين است که بنا به درخواست و سفارش و پارتي بازي امير موسيقي دان به اين مطلب لينک ‌‌‌دهيم.

-يادت هست؟

پرنده، جسم است. جسم پرنده تابع باد است و غريزه. باد، تابع تقدير است.

پرواز، قلب است. قلب تابع انديشه است و انديشه تابع تقدير نيست. از همانرو تابع باد نيست

قلب پرواز، تابع تقدير نيست.

انسان زاده شدن، تجسد وظيفه بود. پس، برگزيدي دريا را به مربي گري، شرافت را به هدف و انسانيت را ايدولوژي.

…

-اين روزها،

ماکياول درونت را ديده‌اي؟

اجبار و تقدير؟ فشار وام‌دار بودن- به خيلي چيز‌ها و کس‌ها-؟

تقدير جز بهانه تسليم ‌بي‌همتان است؟

پرواز کجاست؟ دريائي کو؟ آه…، ماکياول درون را بنگر!

اين‌جانب دراک در کمال سلامت عقل و بدور از هر گونه فشار و بازجوئي فني- پليسي اعلام مي‌دارم کم کاري بنده در وبلاگ نويسي به علت اغواشدگي توسط بيگانگان به سرکردگي آمريکاي جهانخوار بوده که با ترفند سريال لاست مورد تهاجم فرهنگي قرار گرفته‌ام. از جوانان عزيز ميهن مي‌خواهم گول ايادي استعمار و صهيونيسم بين‌الملل را نخورده و به سمت اين سريال خانمان براندار نروند. و از پيشگاه وبلاگ خوانان پست پرور پوزش مي‌طلبم.

آقا ما چه کنيم از دست اين فمنيسم، دارد دودمانمان را به باد مي‌دهد. زن‌ها دارند مستقل مي‌شوند. نمونه‌اش همين زن خودمان. نمي‌دانم کدام آنتي مرد طلا بر سري نشست زير پايش و به اين روزش کشاند. هي مي‌گويم آخه زن تو که سالي يکبار بيشتر کوپن حرف زدن نداشتي اين هم مي‌امدي در وبلاگ خودمان مي‌نوشتي ما هم زير بال و پرت را مي‌گرفتيم و هم حواسمان به عيالمان جمع بود. تازه اين يادما خراب نشده هم که بود - ان شا الله چراغش پر فروغ باد- اين مستقل شدنت چه ‌بود ديگر؟ داشتيم زندگيمان را مي‌کرديم. آخر اين وبلاگ زدنت چي بود. اين چه آتشي بود افتاد به زندگيمان زن؟

مي دانم، من خوب مي‌دانم همه اين آتش‌ها از آن باغ آلوچه بلند مي شود با آن صاحب ليديز نايت برگزار کنش که بگويم سردار رادان چکارش کند که زن‌هاي مردم را از راه به‌ در مي کند.

زن بيا از خر شيطون پائين آخه اين آناهيتا با آن مهروش که دستشان در دست آمريکاست و از صهيونيسم بين‌الملل بيست ميليون-بيست ميليون – البته به دلار- پول مي‌گيرند، چه گلي به سر تو مي‌خواهند بزنند؟ بيا از خر شيطون پائين اين‌جوري پيش بروي فردا پس فردا زبانم لال مي‌گوئي مي‌خواهم بروم راي بدهم ها؟؟ يا هر وقت بگو مگويمان شد در وبلاگت با ما موابگله- بر وزن مشاعره- راه مي‌اندازي يا مي‌روي کمپين ممپين راه مي‌اندازي.

اصلا مي‌داني همسر جان اين وبلاگ نويسي موجب تبرج است. تعطيلش کن خودم مي‌برمت اين پنج روز تعطيلي مسافرت. وسلام

سربازي را آموزشي بوديم در پادگاني وسط کوير، ممنوع الملاقات، سخت و روحيه شکن.

يوسف نامي داشتيم. از آن انسان‌هاي بزرگ روزگار که لباس سربازي اندازه‌اش پيدا نمي شد و پشت کلاهش را چاک داد تا سرش رفت. بزرگ هيکل و سيه چرده، با دلي به اندازه گنجشک و صاف و زلال. از آن بوشهري‌هاي با صفا.

از نهار مي‌آمديم، جلوي در آسايشگاه نشسته بود، پکر و دلتنگ، کوير روبرو را نگاه مي‌کرد. گفتمش: “ها… پکري؟… اين نيز بگذرد…”

يک دفعه مثل اين که انرژي گرفته باشد برخاست و داد زد: “ها… عامو… عمر نوح گذشت…”

اين کلام آنچنان در جانم نقش بسته که در تمام سختي‌هاي زندگي با من است.

هر سال دوم خرداد وقتي دلم مي‌گيرد و آن همه شور و اشتياق و خروش را با اين همه رخوت و نا اميدي ملتم مقايسه مي‌کنم، وقتي دستاورد آن همه فرصت سوزي را شرايط و حاکمان امروز مي‌بينم، آنگاه که ناخودآگاه مي‌خواهد بر زبانم جاري شود: “دريغا عشق که بر باد شد…”، درآن هنگاه يک چيزي، فريادي شايد از جنس اميد از ته قلبم بانگ بر مي‌دارد: ” ها… عامو… عمر نوح گذشت…”

————————————————————

پي نوشت: هنوز برسر حرف پارسال هستم

دف و تار و سوغات شيراز را در بر کشيدن مي‌خواهم…

1- اوايل دانشگاهم بود. دوستي داشتم از آن انسان‌هاي کار درست روزگار، که روزگار سر ناسازگاريش را زود نشانش داد وپس از چند سال جدال با سرطان با زندگي بدرود گفت. شعارش در مواجهه با ما اين بود: پرواز را به خاطر بسپار، پرنده مردنيست.

روز هفتش بر سر مزارش کاغذ بزرگي با شعر فوق خود نمايي مي‌کرد. دوستي اديب! در ميان گريه ما در حال تعريف از شخصيت متوفي گفت دنياي لامروتيست، وجمله را خواند: پرواز را به خاطر بسپار، پرنده مَرد (MARD ) نيست…!!!

گريه ما را بگو! چه بر سرش آمد…

2- اين مجلس هفتم هم دارد نفس‌هاي آخرش را مي‌کشد. يادم هست روزهاي شروعش ادعاي تبديل ايران به ژاپن اسلامي را در اين چهار سال داشتند و جز مجيز دولت گويي هيچ نکردند.

3- اين کتاب جاناتان مرغ پرنده را دوباره خواندنم مي‌آيد. دوست دارم بازيش کنم. حس سبکبار شيرجه‌هايش را در بر کشم. 

4- مشغوليات ذهني ـ کاريم اين روزها سر به آسمان مي‌سايد. دارم تجربه جديدي را در برروي پاي خود ايستادن مشق اجباري مي‌کنم.

5- پرواز را به خاطر بسپار…

1-چفت شدگي!

به جد معتقدم که انسان بايد ذهنش را بر روي افکار و احساسات بد ببندد. به يک عدد اسنيپ جهت آموزش چفت‌شدگي با حقوق مکفي نيازمنديم.

2- مي‌کاهيمش!

امروز تصميم گرفتم پس از شنيدن وصف شکم تازه پرورش داده شده ام از همسر گرامي و همچنين قدري کلنجار رفتن با ترازوي خانه‌مان به ميزان دقيق دو کيلو و نهصد و سي و سه و شش صدم گرم از وزن مبارک که پيتزاها و زاپاتاها خرجش کرده‌ام بکاهم. اينجا گفتم که جهانيان بدانند.

3- در راس ادعيه‌تان

خداوندا مي‌دانم که تو اين کوتوله‌هاي سياسي را براي آسايش و تفريح ما و براي اينکه ما سوژه‌اي براي خنديدن و خندادن خلق الله داشته باشيم نازل فرمودي. غلط کرديم! بچه‌گي کرديم! نفهميديم اين سوژه‌هاي خنده پايمان اينقدر گران آب مي خورد. بابا نفت 120 دلاري مي‌دهيشان برنج 5000 توماني تحويلت مي‌دهند. خدا و کيلي از کجا پيدايشان کردي؟ لپ لپ؟

4- دراک ماهي پز

ذات اقدس همايوني امروز بر ماهي درست کردن بود. گندي به خانه زدم که تا همين الان گرفتار درست کردنش بودم هزار جور اسپري و اسپند و عود دود کردم تا عيال راضي شد که بوي ماهي کم شده است.

5-عقل هم خوب چيزيست والله

اين نمايشگاه کتاب هم عالمي دارد با اينکه هر کس رفته تعريقش را با مقدار متنابهي فحش چاشني مي‌کند و مطمئنم بايد چيزي به مزخرفي باقي دست پخت‌هاي آقايان باشد اما باز هم دلم کپک زده بروم…

6-…

چرا چند روز است این‌جا نیستم؟؟؟!!!

—————————-

پی نوشت: لیست وبلاگ‌های به روز شده به فیل‌ها پیوست!! جل الخالق تا به حال چه گناهان کبیره‌ای مرتکب می‌شدیم وارد این سایت می‌شدیم!! خدا را شکر ارشاد شدیم.

اینرا اینجا در وبلاگ خزر خواندم از قلم بهنود

بیا و راضی شو یا… من که باز از صفر باید قانعت کنم

بنده که چون همیشه در انتخابات شرکت خواهم کرد به محض رویت اولین صندوق رای. اما برای باقی دوستان همیشه در لحظه ی انتخابات در حال تحلیل از صفر این جملات را می گذارم اینجا بلکه فرجی شود…
یک آق سید احمدی بود در میدان سبزه میدان که کلیدساز بود. آدم بسیار محترمی بود. وقتی پیر شد یک شعار برای خودش درست کرده بود. می‌گفت: «من کلید می‌سازم، ولی از توی خانه». مثلا زنی می‌آمد سرآسیمه که قربانت بروم، فلان و این حرف‌ها و بچه‌ام مانده توی خانه و ممکن است بیفتد توی حوض و در پشت سرم بسته شده، کلید توی خانه است و کلید برای من درست کن. فوری می‌گفت: برو در را باز کن، قالیچه را بنداز، یک چایی درست کن، من می‌آیم، کلید را درست می‌کنم.
زن می‌گفت که اگر من می‌توانستم در را باز کنم که دیگر به تو احتیاجی نداشتم. می‌گفت: خب دیگر، من کلید را از تو درست می‌کنم. آدم دیگری می‌رسید و می‌گفت: من کلیدم تو مانده و در پشت سرم بسته شد. باز همین جواب را می‌داد که برو در را باز کن، قالیچه را بذار، چایی را دم کن، من می‌آیم کلید درست می‌کنم.
حالا ظاهرا بعضی از دوستان ما هم این طوری فکر می‌کنند: برو انتخابات را دموکراتیک کن، همه شرایط دموکراتیک را به وجود بیاور، تا من بیایم آنجا رای بدهم. اصلا آن موقع رای دادن و رای ندادن من و شما اثری ندارد. رای دادن من و شما الان لازم است که کلید مانده توی خانه. ما باید برویم در را از بیرون باز کنیم.
ما صد سال است با همین وضعیت، با همین نیت، مسیری را که مردم جهان طی کرده‌اند نرفته‌ایم. مثلا فرض کنید بریتانیا که هفتصد و خرده‌ای سال تاریخ مجلس دارند، ولی در آن فقط شصت و چند سال است که زن‌ها رای می‌هند. اگر قرار بود که بقیه این سال‌ها اینها می‌ایستادند و می‌گفتند، مجلسی که در انتخاباتش زن‌ها نمی‌توانند شرکت بکنند، ما برویم شرکت کنیم که چه کار کنیم، یا مجلسی که نصف اعضایش را پادشاه تعیین می‌کند، ما چرا باید برویم، اینها هم در همان مرحله مانده بودند.
ما به هرحال باید قبول کنیم که سرنوشت ما جز از توی صندوق رای رد نمی‌شود.

*مسعود بهنود- رادیو زمانه

غبار آلوده و گنگ است رابطه‌ای که تازه به سببی یافتی‌اش و تو از میان غبار و مه حس دوستی را لمس می‌کنی و شروع می‌کنی به تجربه کردنش. گام به گام با این دوستی جلو می روی و هربار بیش از پیش می‌پذیریش و می‌جوئی‌اش.

غبار و مه کم و کمتر می‌شود و تو آرام آرام، آرامش یک دوستی خاص، از آن دست که کمتر تجربه کرده‌ای را می‌بینی.

پذیرای به جان در برکشیدن این دوستی می‌شوی، می‌چشی‌اش! مخلوطی است از چندین و چند طعم متفاوت، گاه دلپذیر، گاه مبهم و گاه متفاوت با سلیقه‌ات.

سخت کسی این‌ همه اعتماد در تو می‌انگیزد، اما آن‌جا، وسط این همه رابطه، این اعتماد، خود را شدید می‌نمایاند و تو هر بار، پس از هر دیدار، پر رنگ‌تر می‌یابیش.

تو خوب می‌فهمیش، تفاهم نداشتن در بعضی اصول فکری و در عین حال دوست بودن و دوستی را پاس داشتن. و خوب می‌فهمدش. این را از لبخندی که به هم تحویل می‌دهید پیش و پس از هر بحث گاه کوتاه و گاه مفصل یافته‌ای و با تمام وجودت حس کرده‌ای.

گاه بر سر اشتراکات فکریتان به بحث نشسته‌اید و با هم دیگران غایب را به چوب نقدتان سخت به نقد کشیده‌اید وگاه بی رحمانه یکدیگر را نقد کرده‌اید و بر هم نام نهاده‌اید و باز دوستی را لمس کرده‌اید در تمام لحظات. و آخر هر بحث مفصل، چهره آرام و لبخندش همراه با نوید یک جلسه بحث مفصل تر در آینده، آینده‌ای که نمی‌دانم چرا هیچگاه نیامد و هیچگاه هیچکدامتان به آن تن در ندادید، برای تو یاد آور حجم عظیم آن دوستیست.

و تو امروز خوشحالی، بسیار خوشحالی که رفتنش از آن دست رفتن‌ها نیست که پس از آن باید دوستیت را در یادش بجوئی و با یادش آن حجم عظیم را پاس داری. خوشحالی که از آن دست رفتن‌ها نیست که باید چند سال به انتظار دیداری کوتاه لحظه شماری کنی تا آن دوستی را دوباره کوته‌لمسی کنی. خوشحالی که دوباره بزودی می‌توانی این دوستی را به جان در برکشی.

همسر در حال یاد دادن کلمات ترکی به من: گوش می‌شود “گولاخ”

برق شیطنت در چشم‌هایم: ” پس اونجا پشت تزریقاتی‌ها می‌نویسند سولاخ گولاخ…”

و تو این‌جائی، ابتدای دهه چهارم زندگی و باید یادت باشد، یادت باشد خیلی چیز‌ها را…

همیشه حافظه‌ام را ram نامیده‌ام . چیزهای الکی را حفظ نمی‌کنم و از آن انباری نمی‌سازم شعارم هم این بوده که این مغز من پردازش گر است و پزش را داده‌ام حالا نمی‌دانم این‌ها را چند سال دیگر باید یاد داشته‌ باشم و یا کدامشان را یادم می‌رود. پس می‌نویسمش. بیشتر نجوائی است با خودم بی هیچ هدفی برای مخاطبی:

باید که یادم باشد دوست بدارم و عشق بورزم. اول از همه به همسری که یار غار است و رفیق گرمابه و گلستان و بعد عشق ورزم به همه آن‌ها که لیاقت عشق ورزیدن دارند و دوست بدارم همه آن‌ها که انسانند.

جانم در نرود از گفتن دوستت دارم . به آن‌ها که دوستشان دارم بیش از این‌ها محبت کنم. دوستی را بیش از این‌ها پاس دارم و یادم نرود که حس پاک دوستی زیباترین حس جهان است.

بماند یادم که خودم باشم بی کم و کاست و آن کنم که عقلم اول و احساسم پس از آن فرمان می‌دهد.

کار و تلاش کنم زیادتر از این‌ها و بیشتر بخواهم تولید را که پدر آزادیست و در راهش حالا حالا ها بکوشم.

نگذارم کوتوله‌های بزرگ‌نما، آن‌ها که فکر می‌کنند مرکز عالمند و برای بشریت نسخه نجات صادر می‌کنند روی اعصابم راه روند. باید تمرین کنم ناسزا نگفتن را. حتی به اینان که گاهی مجاز الناسزایند!! تمرین کنم اینان را نیز دوست بدارم چرا که حاصل یک لقاح ناقص و اشتباهی اجتماعیند.

بیشتر از این‌ها کادو بدهم به هر کس که خوشحالش می‌کند، شده یک شاخه گل. اگر کسی با یک اس‌ام‌اس یا یک تماس کوتاه یا یک ای‌میل گل از گلش می‌شکفد و یا دوستیش جلا می‌یابد و یا دل گرفته‌اش باز می‌شود، یا حتی احساس می‌کند یکی به فکرش بوده در این کره خاکی، نامردم اگر دریغ کنم.

بیشتر عکس بفرستم. برای همه آن‌ها که دورند و دست تقدیر یادشان را در جمع‌هایمان باقی گذارده.

دریغ نکنم از خنداندن و شاد کردن انسان‌ها و ول کنم این گاه‌افسار پر دردسر سنگین و رنگین بودن را و بخندم و اجازه دهم آدم‌ها بخندند و یخشان سریع‌تر از این ‌حرفها آب شود کمک کنم که سریع از قیافه بیرون آیند و خودشان باشند.

شور هیچ چیز را در نیاورم و یاد بگیرم آخرش که بابا بحث و سخن ریاضی نیست که اثباتش کنی و آخرش یک مثلث تو پر کوچک رسم کنی و طرف دست‌ها را بالا برد. حرفت را باید بزنی حرفش را بشنوی و بروی. انسان‌ها تفکرات همدیگر را صیقل می‌دهند و اندیشه والاتر و حرف دل‌نشین‌تر فقط صیقل بیشتری می‌دهد، همین.

پندار نیک اگر نگویم بالاتر ولی همرده گفتار و کردار نیک است و این را چند هزار سال است باید فهمیده باشم. فراموشش نکنم و انسان‌ها را نیک بنگرم و پاک بینم مگر این‌که خلافش را خود بنمایند.

از پیش داوری به شدت بپرهیزم بخصوص در مورد انسا‌ن‌ها و بگذارم زمان خیلی چیزها را نشانم دهد.

از اصل غافل نشوم و به فرع مشغول زیادی نشوم. خودم را بیش از این‌ها دوست داشته باشم و ارزش نیرو و وقتم را بیش از این‌ها بدانم.

بیش از این اعتماد کنم به کوچکترها و مطمئن باشم خیلی‌هایشان عقلشان کار می‌کند.

بدانم که یک نسل را به این سادگی‌ها نمی‌توان با چوب انتقادی سخت راند یا محکوم کرد.

فحش‌های زمان رانندگی را کم کنم و به آنان که چند کیلو که نه، چند مگا، در رانندگی شبیه حیواناتی نجیب و بارکش و لگد پرانند لبخند زنم و بدانم رانندگی در مملکت ما چرا باید مثلا شبیه ادارات ما یا دادگاه‌های ما نباشد به هر حال باید همه چیز با هم ست باشد.

حافظ را بخوانم سالی چند بار و رندی و عاشق پیشگیش را ای‌ول بگویم.

کم از سوغات شیراز بهره نگیرم . شاد باشم و همیشه یادم باشد راز ماندگاری و مهره مارداری فیلم‌های هندی در شادی آن‌هاست. نمی‌دانم این چه صیغه‌ایست که آن‌ها که فقیرترند یا به نظر ما بدبخت‌تر می‌آیندمثل هندی‌ها یا سیاهان آفریقائی شادترند و بیشتر کمرشان به قر دادن می‌رود.

شب، سکوت بیابان همراه است با دلنگ دلنگ پخش ماشینت. گیرم که گوش ندهی اش و گیرم که برای تو نخواندش ،همراه می‌گذاریش بی آنکه حتی جائی پس پشت ذهنت جایش دهی.

نگاه از خط زردی که به آینده می‌رود و تو تخته گاز پایانش را می‌جوئی بر می‌داری و چشمت به ساعت ماشین می‌افتد، ساعت صفر. پانزده فروردین ماه شد و تو تجربه بی مانند سی سالگی را آغاز می‌کنی. دهه چهارم عمری که نقطه پایانش را نمی شناسی.

تخته گاز جاده را گز می‌کنی و عمر را. آغاز دهه چهارم عمر تو را به سه دهه گذشته می‌برد:

دهه اول همراه است با هیاهوهای عجین شده آن روزها با صدای آژیر و ضد هوائی، با مارش نظامی و نام کربلا، سرزمینی که همه می‌جویندش. همراه توست ساعت‌ها در صف دیدار پدر ایستادن در گرمائی که گاه کلمن کوچک آبی بیرون آمده از زیر چادر مادر‌بزرگ می‌کاهدش. با مدرسه‌ای که درک نمی‌کند چرا یک هفته در میان یک روزش را جیم می‌زنی. خاطراتت را مرور می‌کنی، خاطراتی که بوی اشک و آه می‌دهند، ناله و نفرین. بوی گس خشونت، بوی همراه دهه اول زندگیت است. دهه‌ای که تو می‌بایست بازی‌هایت را در آن برگزار می‌کردی و جهان را به بازی می‌گرفتی و بازی‌گونه می‌خواستی، و آن‌ها را در صلح و دوستی مرور می‌کردی، سخت تو را به سریع بزرگ شدن فرا خواند. باید می‌فهمیدی همه آنچه بزرگ‌تر ها همه در شوکش بودند و ناتوان از هضم آن‌همه بلا که بر سرشان می‌بارید. و تو در میان آن همه بلا که شالوده شخصیت فردایت را نهاد چند یادگار به ارث بردی:

ارزش دانستن خواندن، دانش، تفکر و خواستن. ارزشمند دیدن آزادی که دستاورد همه خواستن‌های پاک انسانی‌است.

دهه دوم اما دهه همه سردرگمی‌هایت بود دهه تمرین جوانی همراه با چاشنی سردرگمی نوجوانی. رنگ‌های کوتاه و خواست‌های چند صباحی همراه با استقلال با پس زمینه خاکستری تیره رنگ صدای دو رگه و پشت لب سبز شده. یک دهه تجربه کردی تا بفهمی که سبیل پر، بازوی پهن‌ یا سینه‌ای ستبر نشان مردانگی نیست. صدای کلفت‌تر و بلند‌تر حق‌‌گو تر نیست. اخم و خود‌خواهی بزرگی نیست.

ابزار، خراب کردن و ساختن، تفکر کردن و ریاضی را پرستیدن و جهان را از دریچه ریاضی دیدن و در پی معلول هر علت بودن میراث عظیم آن روزهاست.

دهه سوم دهه تغییرات شگرف بود دهه درس و درس و درس، مهندسی و دنیای نامتناهی و پر راز و رمزش. آزادی را خواستن و جوئییدن. دهه اینکه می‌خواهی جهان را تکان دهی. تجربه کردن دوری و زندگی شخصی و شروع مسئولیت. دوران عشق را تجربه کردن و فهمیدن، دوتا شدن و همراه شدن با او که بزرگ‌ترین رفیق است و همراه. آغاز تجربه حق ‌خواستن و حق گرفتن و تغییر دادن به قدر همت خویش و به قدر توان خویش.

یاد گرفتی که باید همفکران و همرا‌هان را یافت چرا که با آنان چه کار ها که نمی‌شود کرد. یاد گرفتی که با خواست جمعی می‌توان خیلی چیز‌ها را عوض و با بی‌تفاوتی می‌توان خیلی چیزها را خراب کرد. آموختی که غر زدن، رد کردن و جهان پیرامون را نفی کردن و خود را عقل کل دیدن و در عین حال جز فحاشی هیچ نکردن ویروس مسری و مهلکی است که بهترین دستاوردش جستن زیست‌گاهی در دور دست‌هاست، به قیمت از دست دادن همه آن چیزها که هر کدامشان در آن مکان توان در آوردن اشکت را دارند.

و تو این‌جائی، ابتدای دهه چهارم زندگی و باید یادت باشد، یادت باشد خیلی چیز‌ها را…

سال هشتاد و شش دارد نفس‌های آخرش را می‌کشد به شماره افتادن نفس‌هایش را می‌توان شنید.

سالی که پارسال همین موقع انتظارش را می‌کشیدیم دارد می‌رود رفتنی که از او تجربه ‌یک سال و خاطراتش باقی می‌ماند. سالی با همه فراز و فرود‌ها. سالی که کم فرود نبود.

به عزای دو عزیز نشستیم در این سال. سالی که با ضربه‌ای در فوتبال آغاز شد و پایم را یکی دو ماهی سخت گرفتار خودش کرد با از دست دادن موجودی که به آن خو کرده بودیم همراه بود و چند شکست سنگین کاری در آن رخ نمود.

اما هشتاد و شش سالی که در آن یک روز من و همسر روی هم پول‌هایمان به شش هزار تومان رسید، انتهایش انگار رو به امید و امیدواری دارد.

هشتاد وشش سال خوبی بود چرا که:

سخت کار کردیم و تلاش و نا امید نشدیم، هیچگاه. سر از تلاش باز نداشتیم، هرگز. راهی جستجو کردیم و یافتیم و جلو رفتیم. دوست از غیر دوست باز شناختیم و جلو رفتیم. یاری دیدیم از یاران همیشگیمان. یاری‌ای که اشک ما را در آورد ، اشک چند گانه‌ای- مخلوطی از چند حس خوب و بد- و باز جلو رفتیم. یادم نمی‌آید حتی لحظه‌ای همراه همیشگی زندگیم خم به ابرو آورده باشد و سختی روز‌ها را محلی از اعراب گذاشته باشد. بارها در این سال به خود بالیدم و بر خود بانگ احسنت برآوردم از انتخابم- انتخابی که سومین سالگردش را در هشتاد و شش با خانه‌ای پر شده از گل به بزرگداشت نشستیم. بالیدم بر آن و باید که بزرگش دارم که داشتنش بزرگترین دستاورد زندگی من است. بر خود بالیدم به داشتن دوستانی از این دست که مرا هر کدامشان برای یک عمر کافیست. بالیدم به داشتن دوستی به نام افشین نامی. آن مرد بزرگ کرد که برادرم نامید به وقت سختی، و یاریم داد بسیار بیش از آنچه در توانش بود، و بسیار بیش از آنچه در انتظارم بود.

بالیدم بسیار بر خانواده‌ای که چند سال بیشتر نیست مرا عضوی از خود دیده‌اند. بالیدنی که شرم ناتوانی جبرانش مرا سخت می‌آزارد.

بالیدم بر پدری که مرا سخت شماتت نمود و مرا آنگونه می‌خواهد چون کوه استوار و چون آرش ثابت قدم و بی اشتباه. آن که مرا بی آنکه خود بدانم و بخواهم با چشم نگرانش پایید و با یک سخن در آن هنگام که سخت محتاجش بودم به تکیه گاهیش دلگرم ساخت. رابطه‌ی پیچیده‌ای است رابطه پدر و پسر رابطه‌ای که تو خود گاهی از درکش عاجزی و دیگران هیچگاه نمی‌فهمندش.

بالیدم بر خود بارها و بارها برای داشتن پدر و مادر همسری که همچون پدر و مادرند همیشه و مرا همچون فرزند می‌دانند همیشه.

هشاد و شش سال خوبی بود چرا که در آن عشق را با مشکلات مالی هم تجربه کردیم و آزمودیمش و سربلند از آن بیرون آمدیم. سال خوبی بود چرا که از زیر صفر آغاز کردن را تجربه کردیم و هراسی از آن دیگر نداریم.

یک مکالمه معمولی بین طرف اول – یک آدم معمولی- و طرف دوم – یک آدم معمولی دیگر که وسط سرش طاس است فقط دور سرش مو دارد و ریش پرفسوری نیز گذاشته است-

طرف اول: اووووه به سرت که وقتی می ری انگار داری می‌یای!…

طرف دوم: …

1- پشت چراغ قرمزم. هوایی که گرم شده و شیشه‌ای که پایین می‌دهم تا هوای بهار، ولو با چاشنی دود را ببلعم، حریصانه. پسرکی نزدیکم می‌شود و دود اسپندش را نثارم می‌کند و منتظر تشکری انعامانه می‌ایستد.پ

خطابش می‌کنم: “دود دادن مردم در خیابان خداوکیلی شد کار؟ برو سراغ حرفه‌ای، کاری، تولیدی یا خدماتی که هم چهار صباح دیگر به کارت آید و هم گوشه‌ای کوچک باشی از چرخه تولید و کار مفید مملکت.

هاج و واج نگاهم می‌کند با دهان باز و چشمانی متعجب

تا کی‌می‌خواهی مردم را دود دهی؟ آخرش چه؟ برو کاری یاد‌گیر کفاشی‌ای، کار فنی‌ای، جوشکاری‌ای چیزی! تو که عطای درس را به لقایش بخشیدی، به اجبار زندگی شاید. به فکر فردا باش. دود دادن مردم نان و آب نمی‌شود ولو مردمش این دود را به عقیده‌ای و دلیلی عزیز دارند.

هاج و واج نگاهم می‌کند با دهان باز و چشمانی متعجب

2- این روزها دیوار شهر، شهری که پسرک اسپنددار دود فروش منظر چشم می‌بیند دارد یواش یواش چهره‌هایی به خود می‌گیرد. ویترینی می‌شود از عکس‌هائی که برای کودک، رفاه، آسایش، تامین اجتماعی و مالی، کار و…  وعده می‌دهند.

3- این روش انتخاباتی سر و صدای خیلی‌ها را در آورده که نه می‌شود عکس بزرگ زد نه حق داری اسم بزرگ بزنی مگر جلوی ستادت حتی آنجا نیز عکس ممنوع است مگر آنکه روی رزومه‌ات عکس کوچک بچسبانی. شعار انتخاباتی ممنوع است مگر آنکه در جهت تشویق مردم به مشارکت باشدو… همه می‌گویند این قوانین فضای انتخابات را سرد می‌کند. کسی چه می‌داند شاید فضا هر چه سردتر و مشارکت هرچه کمتر انتخاب یارانی خوش خدمت تر و اصول‌گرا تر راحت تر

4- به گمانم در فضای سرد این روز‌ها گفتن و تشویق مردم به مشارکت در انتخاباتی که ثمره تحریم و قهر با آن را چند بار تجربه تلخ کرده‌ایم شاید چندان جالب  برای عده‌ای نیاشد اما بگذار بگویم، بلند هم بگویم من در این انتخابات شرکت می‌کنم به سی و چهار دلیل موجه که اولینش قهر کردن را به سود خویش که هیچ، به سود عده‌ای تمامیت‌خواه مردم‌گریز هوچی‌گر طلبکار از دنیا یاوه‌گو متوهم… می‌بینم. دوم مملکتم را رو به فنا می‌بینم.

سوم تا سی وچهارمش را لازم است بگویم؟؟

5- بوی بهار این روزها با بو‌های بسیاری آغشته‌ است. همراه شد با تصویب قطعنامه سوم. با انتخاباتی که هزار اما و اگر دارد با… بوی بهار خالص و ناب، بهاری که بوی آزادی، طراوت، سرزندگی و تلاش دهد را تا کی باید به انتظار نشست…

6- امید باید و تفکر…

تازه آمده بودم تهران، فوق لیسانس را شروع کرده بودم سوئیتی به لطف بستگان همسرآینده آن موقع اجاره کرده بودم که طبقه بالایش زن و شوهر نازنینی ساکن بودند.

گاهی صبح ها با آن ها تا مسیری که نزدیک کارم بود می‌امدم و هر صبح گله داشتند که دیرشان است و از فردا زودتر بلند می‌شوند و زودتر راهی کارشان می‌شوند، و این فردا نیامد.

این روزها من و همسر همینگونه‌ایم هر روز فردا را روز سحرخیزی می‌نامیم و این فردا نمی‌دانم چرا نمی‌آید.

پشت چراغ قرمز… در عالم خودم غرقم… تق ..تق.. صدای دستی که بر شیشه می‌خورد به خودم می‌آورد.

دسته‌ای نرگس تعارفم می‌کند، با اکراه می‌گیرم و پولش را می‌دهم، هزار تومان. جلوی بینی می‌گیرم. ناخودآگاه بر زبانم جاری می‌شود: ” بوی بهشت …”

پی نوشت: اینجا را ببین یک چیزی ته قلبت می‌لرزد.

ميداني عمه از اين زمستان سرد و سياه و متنفرم.از اين زمستان لعنتي که تو را با خود برد.هرچند نه بهار نه تابستان و نه پاييز اين سال سياه هيچ کدام روي خوشي به من نشان ندادند.

مي داني عمه رفتنت را باور نمي توان کرد.مني که با هر زنگ تلفن بي وقتي به خود مي لرزيدم که مبادا رفته باشي نمي توانم تصور کنم ديگر نديدنت را نمي توانم تصور کنم خانه خالي از تو را.

آه عمه نازنينم باور نمي کنم اين تويي که رفته اي باور نمي کنم که آن حجم کوچک ولاغر پيچيده در کفن تو بوده اي باور نمي کنم اين منم که فرياد مي کشم و زار مي زنم در عزايت باور نمي کنم.

دائم فکر مي کنم که اين کابوس لعنتي تمام مي شود که اين غم دور مي شود اين سرما تمام مي شود و تو دوباره سالم و مهربان همان جايي هستي که هميشه تصورت مي کنم. هستي آن گاه که به خواستگاري مي آيند آن گاه که به خريد عروسي مي رويم .آن گاه که جهاز مي آورند .آن گاه که کودکي درونم رشد مي کند آن گاه که کودکي را در آغوش مي گيرم .

آه نازنينم چگونه باور کنم رفتنت را؟ چگونه مي شود به روزهاي بي تو فکر کرد؟

نقطه.

نقطه، به انتهاي سال‌ها مرارت و سختي. به شانه‌هائي که سال‌ها غم و اندوه به دوش کشيدند و سنگ صبور جمعي ماندند.

نقطه، به تکيه‌گاهي که عشق را گشاده دستانه هديه‌گر بود و لبخند را بي‌دريغانه بخشنده. به فريادي که پس پشت مردمکاني نگاهش داشته بود. فريادي از جنس سال‌ها غم و رنج و مرارت خود و ديگراني که مي‌بايد به دوش و به دندان مي‌کشيد.

نقطه به عشقي که با نامي و با حضوري عجين بود. عشقي که شالوده جمعي ساخته بودش.

نقطه به صبري. صبري که فاتحانه درد را و سختي و رنج سال‌ها را درون قلبي نگاه داشته بود و آنگاه به سر آمد که سختي دادن به ديگران را بر نتافت. حتي اگر آنان بپرستندش و وجودش را به وجود خويش پيوند زده بينند.

و دريغ. دريغي که برجاي ماند از همه بودن‌هائي که ديگر نيست. از همه عشقي و لبخندي، که هنوز مي شد و مي‌بايست به جان در بر کشيدش و سيرابش شد و دلگرم از آن. به همه ماوائي و تکيه گاهي که مي‌شد و مي‌بايست در پشت خود ديد و صلابتي که حضورش به انسان مي‌داد و ديگر نيست.

دريغا…

نه!! نقطه، شايد که انتهاي عمري باشد، انتهاي عشقي اما، هیچگاه نيست. اين عشق همواره با ماست.

در زندگي سرشار از پستي و بلندي، در زندگي لبريز از بي‌آگاهي از آينده، گاهي حرفي، سخني، حديثي، خبر از غمي مي‌دهد و آه و حسرتي بر جاي مي‌نهد. گاهي خبرها همانند مرگ عزيزانند که بايد غمشان را بر دوش کشيد و رفت، خداحافظي بايد کرد و بايد که ادامه داد چرا که هنوز در خيل زندگانيم.

اما گاهي خبري از شروع دردي حکايت مي‌کند که بايد نمي‌دانم ماه‌ها يا سال‌ها به دوشش کشيد با اميد، اميدي که گاهي پررنگ است و گاهي محو مخلوطش ديد و منتظر ماند تا آينده برايت چه ارمغان آورد بايد که با هر زنگ تلفن بر خود لرزيد و با هر خبر ديگر نفسي به راحتي کشيد و دوباره به انتظار ايستاد و هربار همانند قبل اميد را در ذهن جستجو کرد و چگونگي ادامه را کنکاش.

اميد مي‌بايد چرا که ما را نيز نا آگاهي از آينده همچون همه مبتلاست. شايد که خيلي دور و شايد که خيلي نزديک…

امروز مي‌خواهم با يک مطلب علمي درباره فروزن‌کيو‌من‌‌ها ظاهر شوم.

فروزن‌کيو‌من‌ها جانداراني هستند که بر خلاف اسمشان اين روزها کم هم نيستند و نزديک اتفاقات مهم مملکتي مثل انتخابات و يا در مواقع بحران‌هاي طبيعي و مصنوعي مي‌تواني، حضورشان، کثرتشان و قدرتشان را حس کني.

فروزن‌کيو‌من‌‌ها مشخصات و اخلاقيات جالبي دارند آن‌ها مي‌پندارند يا دوست دارند ديگران بپندارند که هر آن‌که خارج غار است دشمن است و در کمين شبيخوني، حمله‌اي، چيزي از اين دست. آن‌ها سرنوشت همه را به خوبي تعيين مي‌کنند و دنبال آنند که همه را با سلامتي به سر منزل مقصود رسانند.

فروزن کيو من ها با هر چيز جديد مخالفند و هر آنچه از مظاهر تمدن است مشکوک است و مهاجم. اما در عين حال هر آنچه چيز جديد است هسته‌اي اش بسيار برايشان دوست داشتني‌است و اگر مخرب باشد که چه بهتر! عاشق آن چيز جديد مي‌شوند.

عجيب آن ها با زنان مخالفند و آنان را انسان‌هايي کم عقل، موجب تبرج و نيازمند مديريت و صاحب مي‌بينند. اما در عين حال عاشق داشتن اين موجودات کم عقلند و آنان را چهار تا چهار تا مي‌خواهند.

نسبت به دانشجو‌ جماعت حساسيت ويژه‌اي دارند و با ديدن دانشجويان بدنشان شروع به کهير زدن مي‌کند. اما نوع فروزن کيو مني آن را حلوا حلوا مي‌کنند و از آن براي ساخت زنجير و معترض دم درب پنجره‌هاي خارج از غار استفاده مي‌کنند.

همچنين هر آن‌که چيزي بنويسد جز اسناد فروزن کيو مني، کهير زاست و حکمش مثل دانشجو است.

بسياري از آنان عاشق دود درون غارند. از آن نوع که انسان را به برون غار و يا حتي دور دست‌تر، حتي به آسمان ببرد.

آنان مرتب هر روز بيش از پيش آگاه مي‌شوند و هر روز از افراد درون غار بيشتر خائن و برون غاري مي‌يابند و آنان را به بيرون غار استصواب! مي‌کنند. يا به درون چاه غار مي‌اندازند و خود را يکدست تر مي‌سازند.

يک فروزن کيو من واقعي هيچگاه نمي‌انديشد بلکه هر آنچه در کله‌اش کرده‌اند را وحي منزل و قانون لايتغير مي‌داند و راه سعادت بشري را بدون نياز به نقشه بلد است و نسخه همه را با آن مي‌پيچد.

مي‌خواستم به او بنويسم که چشمانش فداي يک لحظه شادي جواني شد. به او که آينده‌اش تباه يک بازي شد. اما نمي‌توانم. چگونه مي‌توان انساني را خطاب قرار داد که سياهي شب و سپيدي روز معنايش را در يک لحظه، بواسطه هيجان لحظه‌اي شايد جواني که بي هيچ فکري آن مي‌کند که مي‌خواهد، از دست مي‌دهد.

چگونه مي‌توان برايش از اميد، از ادامه زندگي و از جواني گفت که پاشنه‌اش را ور مي‌کشد، صورتش را رنگ مي‌کند، پرچم تيمش را کول مي‌گيرد و جيب‌هايش را پر از نارنجک دست ساز مي‌کند؟
بگذار خطاب به تو بگويم؟ آري با تو‌ام با تو که شايد با هر باخت تيمت گريه کني يا نکني و با هر بردش شادي کني يا شادي نشان دهي! به تو که هميشه داور خطاکارترين فرد جهان است، حريف بي‌ناموس‌ترين انسان‌ها و مربي حريف فرمانده دشمن.

با